Strony 1 Zaloguj się lub zarejestruj by napisać odpowiedź 1 2016-05-08 17:28:31 poganka30 Do zakochania jeden krok Nieaktywny Zarejestrowany: 2016-05-07 Posty: 40 Temat: samotność po 30Wokół mnie same rodziny i pary, mój związek sie wali a ja zaczynam zastanawiać się jak dać sobie rade z samotnością po 30? Macie jakieś pomysły? Jak nie czuć sie jak ostatnia ofiara? W jaki sposób opedzić sie od pytan, kiedy i z kim slub? I najwazniejsze w jaki sposób poradzić sobie z własnymi lękamiCzy samotna kobieta nie jest żałosna dla ogółu? - tu pytanie dla sparowanych 2 Odpowiedź przez Gary 2016-05-08 20:21:59 Gary Net-facet Nieaktywny Zawód: na razie podąża ścieżką ze szczytu w stronę zieleniącej się doliny Zarejestrowany: 2014-01-29 Posty: 8,238 Wiek: 537 i tej wersji będę się trzymał Odp: samotność po 30 Nie, nie! Absolutnie -- nie jesteś żałosna. Ważne, że miałaś związek, a nie jesteś taką modną ostatnio singielką z wyboru, która po 30-tce jednak dostrzegła, że inne rzeczy niż hobby+kariera są ważne. Związki walą się w każdym wieku. Jeśli nie będziesz z tym gościem całe życie, bo twój związek pada, to po prostu marnujesz czas z nim. Chyba, że łączy Was kredyt lub dzieci... Dlatego chyba najlepiej zacznij szukać innej bratniej duszy. Uwaga -- nie jest to łatwe, bo trzeba się napracować, miłość sama nie przyjdzie, a jak kogoś poznasz, to on nie będzie taki jak z marzeń... Mniejszą zdradą jest chwila seksu z nieznajomym niż wiele lat życia razem bez miłości. Życie bywa kolorowe, ale w większości jest szare i właśnie w tych odcieniach szarości powinnaś odnajdować szczęście. "Chciałabym to znowu poczuć... to antidotum na śmierć duchową, znowu czuć że żyję...". 3 Odpowiedź przez wrozka8 2016-05-08 20:56:30 wrozka8 Dobry Duszek Forum Nieaktywny Zarejestrowany: 2016-03-16 Posty: 122 Odp: samotność po 30Twój związek się wali i to widzisz, zastanawiasz się co będzie dalej po ewentualnym mam 26 lat, byłam 5 lat dziewczyną wspaniałego chłopaka, potem 2 lata jego narzeczoną, później 8 miesięcy jego żoną. Wiesz kim aktualnie jestem? Wdową od prawie 3 miesięcy. Przeżyłam z nim niejedno - i dobre i złe. Byłam w niego zapatrzona jak w obrazek. Nie był ideałem piękna. Nie grzeszył urodą i tuszą. Nie był w 100% zdrowym człowiekiem. I w momencie kiedy nasze wspólne życie powinno w pełni rozkwitać, kiedy właśnie teraz powinno to wszystko się toczyć, kiedy ja cieszę się z kolejnych sukcesów w pracy... jestem sama! Ty masz jeszcze tą możliwość "a może jednak uda się coś uratować?" albo powiedzieć sobie "koniec! mam cię dość! żegnam!" - ja nie miałam takiego wyboru 3 miesiące temu.. jedyne co mogłam to wybrać mu najładniejszą trumnę, przygotować mu garnitur ślubny do trumny, wyczyścić buty które miał założone w trumnie.. a teraz zostało mi tylko dbanie o jego grób. Mogę kupować kwiaty, znicze, mogę za jakiś czas zrobić pomnik. Ale do końca życia będę żyła ze świadomością że ja wyboru już nie miałam, nie mogłam zdecydować czy go zostawiam czy nie. I jeśli narzekasz na samotność to pomyśl o mnie.. pomyśl co ja mogę czuć będąc naprawdę mega szczęśliwą i spełnioną mężatką i nagle zostało mi to zabrane.. Ale wiesz co? w dzień jego pogrzebu powiedziałam sobie "stop! czemu mam być słaba?!". I dostałam po jego pogrzebie pracę w której jestem tak samo spełniona jak w małżeństwie! I zakładam że już większa tragedia życiowa mnie nie spotka! Co może być gorszego od całkowitej utraty ukochanej osoby? Dlatego kochana Babo! Głowa do góry! Musisz żyć, pracować, myśleć o sobie że jesteś silna, że masz przed sobą przyszłość, że dasz sobie w życiu radę! Bo jeśli się załamiesz i dostaniesz depresji to niestety ale będziesz brnąć w ten dół coraz bardziej.. a to naprawdę nie pomaga.. 4 Odpowiedź przez elgebar 2016-05-08 22:34:57 elgebar Net-facet Nieaktywny Zarejestrowany: 2014-04-27 Posty: 162 Wiek: 29 Odp: samotność po 30Nie ma nic żałosnego w tym, że nie udał Ci się związek. Wszystko z Tobą dobrze i nie powinnaś się obwiniać. Los nieustannie ustawia ludzi i rzeczy w nieprzewidywalnych konfiguracjach i nigdy nie przewidzisz tego, co może się stać. Postaraj się dużo rozmawiać ze swoim partnerem o tym, co jest nie tak. Spróbuj razem z nim zastanowić się co możecie naprawić. Ale jeśli on nie będzie chciał, to nie załamuj się. Wiem jak to boli. Sam właśnie teraz przeżywam rozstanie. 5 Odpowiedź przez Gary 2016-05-08 23:47:49 Gary Net-facet Nieaktywny Zawód: na razie podąża ścieżką ze szczytu w stronę zieleniącej się doliny Zarejestrowany: 2014-01-29 Posty: 8,238 Wiek: 537 i tej wersji będę się trzymał Odp: samotność po 30 @wrózka: Ty masz w sercu miłość. A autorka wątku tego właśnie potrzebuje, tego jej brakuje... Mniejszą zdradą jest chwila seksu z nieznajomym niż wiele lat życia razem bez miłości. Życie bywa kolorowe, ale w większości jest szare i właśnie w tych odcieniach szarości powinnaś odnajdować szczęście. "Chciałabym to znowu poczuć... to antidotum na śmierć duchową, znowu czuć że żyję...". 6 Odpowiedź przez poganka30 2016-05-09 19:44:59 poganka30 Do zakochania jeden krok Nieaktywny Zarejestrowany: 2016-05-07 Posty: 40 Odp: samotność po 30Wróżko- współczuję straty , i nie nie ma nic gorszego niż strata ukochanej osoby... podziwiam Twoja odwagę, nie jestem pewna czy mi jej wystarczy, czy umiem żyć bez niegoGary może mój post nie zabrzmiał zbyt uczuciowo ale brak mi miłości do człowieka który znaczy dla mnie wszytko, któramu wiele brakuje a jednak ja dla innych dumna i silna pozbywam sie honoru i wrecz błągam go o kontakt, bo w obliczu uczucia nie ma miejsca na głupia dumę...To co napisałam to raczej próba pogodzenia się z tym że może ja kocham mocniej i ta miłosc juz nie wystarczyła..., próba pogodzenia sie z bolacym sercemNie przeszłąm do porzadku dziennego z tym ze mzoe mnie zostawić ale próbuje jakoś chyba sama wyjasnic sobie że da sie zyć, stad ten post 7 Odpowiedź przez NiobeXXX 2016-05-09 20:04:57 NiobeXXX Przyjaciółka Forum Nieaktywny Zawód: życie ciągle sprawia mi zawód Zarejestrowany: 2011-01-06 Posty: 1,162 Wiek: gdy urodził się Chrystus byłam w liceum Odp: samotność po 30 poganka30 napisał/a:Wokół mnie same rodziny i pary, mój związek sie wali a ja zaczynam zastanawiać się jak dać sobie rade z samotnością po 30? Macie jakieś pomysły? Jak nie czuć sie jak ostatnia ofiara? W jaki sposób opedzić sie od pytan, kiedy i z kim slub? I najwazniejsze w jaki sposób poradzić sobie z własnymi lękamiCzy samotna kobieta nie jest żałosna dla ogółu? - tu pytanie dla sparowanychoj, jesteś na dobrej drodze by czuć sie żałosną, bo:1. porównujesz swoje życie z życiem innych-każdy ma swoją odmienną ścieżkę do przejścia2. dlaczego uważasz, że straszna jest samotność po 30-dzistce, dla innych jest straszna w każdym wieku, a ktoś inny nie odczuwa tego zbyt mocno3. pytania o ślub? nie musisz na nie odpowiadać, to nie przesłuchanie w sądzie ani na policji4. dla jednych kobieta po 30-dzistce będzie żałosna, bo oni chcą za wszelką cenę czuć się lepsi ( takie małe kreaturki) a inni będą widzieli ciebie , taką jaką jesteś naprawdę i za to cię cenili, a nie za obrączkę na paluszku5. związki mają to do siebie że czasem się walą- mój zawalił się w zeszłym roku, wstałam, zbierałam potrzaskane kawałki, zlepiłam i poszłam do przoduz poradzeniem sobie z punktami od 1 do 5 będzie łatwo, naprawdęporadzić sobie z własnymi lękami- można z niektórymi, można je modelować ( fajne słowo, którego nauczyła mnie psycholog) jest dość trudne czasem się udaje, ale jak powiedział Król Julian " lęki powinny być, bo powinniśmy się bać" więc może dobrze, niektóre zostawmy, bo działają motywującogłowa do góry pierś do przodu błyszczyk na usta Powstaje. Jestem bardzo spokojny. Niechaj mijają miesiące i lata niczego mi już nie odbiorą, niczego już odebrać nie mogą. Tak bardzo jestem sam, tak niewyczekujący, iż mogę wyglądać bez Remarque 8 Odpowiedź przez Gary 2016-05-09 23:19:19 Ostatnio edytowany przez Gary (2016-05-09 23:29:50) Gary Net-facet Nieaktywny Zawód: na razie podąża ścieżką ze szczytu w stronę zieleniącej się doliny Zarejestrowany: 2014-01-29 Posty: 8,238 Wiek: 537 i tej wersji będę się trzymał Odp: samotność po 30 @poganka... zobacz co mam napisane w sygnaturze -- pierwsze zdanie jest o Tobie... maiłaś szczęście aby żyć z kimś kogo kochasz... Teraz nie możesz już żyć z osobą, którą kochasz, bo jej nie masz, odeszła. Ale miałaś szczęście. Dalej kochasz. Czasem los się tak układa, że nie możemy żyć z tymi których kochamy... Tobie jednak się poszczęściło. Ale los Was rozdzielił, drogi się rozeszły. Drugie zdanie jest o autorce wątku -- osoba z którą zyje ... ale nie ma szczęścia. Znaleźć miłość to szczęście. Brak jej prawdziwej miłości. Nie każdemu jest pisana miłość. Ale miłośc może być też skomplikowana... jak w trzecim zdaniu. Lepiej mieć miłość niż nie mieć w ogóle. Ty miałaś. Lepiej mieć miłość prostą niż skomplikowaną. Ty miałaś. Lepiej mieć miłość skomplikowaną niż jej brak. Miłość jest ważna jak życie i śmierć. Przykro mi, że nie wszyscy znajdą takie szczęście. Ty je miałaś. Autorka nie jest szczęśliwa, bo nie miała. Dopiero szuka. Czy znajdzie? Może znajdzie... Mniejszą zdradą jest chwila seksu z nieznajomym niż wiele lat życia razem bez miłości. Życie bywa kolorowe, ale w większości jest szare i właśnie w tych odcieniach szarości powinnaś odnajdować szczęście. "Chciałabym to znowu poczuć... to antidotum na śmierć duchową, znowu czuć że żyję...". Strony 1 Zaloguj się lub zarejestruj by napisać odpowiedź

Gdyby na początku lat 90tych psychologowie wiedzieli to, co wiedzą obecnie, to powiedzieliby, że mam zespół Aspergera. Miałem większość tych cech, obecnie trochę z nich wyrosłem, trochę maskują leki, trochę przerobiłem w szpitalach psychiatrycznych i po prostu "udaję" normalnego. Od osób takich jak ja najzwyczajniej w świecie czuć, że coś jest nie tak. Nie umiałem bawić się z innymi dzieciakami, nie umiałem rozmawiać z dziewczynami. Mam bardzo specyficzne poczucie humoru, które odpowiada jedynie jednostkom. Do tego wyglądam jak idźstąd, choruję na niedawno zdiagnozowaną miopatię (patologiczna słabość mięśni), więc nie mogłem brać udział w wielu aktywnościach. Po prostu nie miałem fizycznie siły. Jeśli ktoś z Was bywa na 4chanie, a konkretnie w dziale r9k, to wiecie o co chodzi. Są normalni chłopcy, a są samce 'beta'. Brzmi brutalnie, ale jako ludzie wcale nie jesteśmy szczególnie odcięci od swoich zwierzęcych cech. Absolutnie żadna dziewczyna nie zwracała na mnie uwagi, a te, które lubiły mnie za poczucie humoru próbowały mnie 'swatać' z dziewczynami absolutnie nieatrakcyjnymi (nie jestem wybredny, ale są skrajności) i na dodatek takimi z którymi nie dało się porozmawiać. Ba, nawet te dziewczyny uważały mnie za nieatrakcyjnego (bo dlaczego miałyby?). Także, pierwszy pocałunek przeżyłem w wieku 25 lat - lekko ponad 6 lat temu. Ostatni - w wieku 28 lat. Miałem dwa związki - w pierwszym przypadku dziewczyna nie chciała być ze swoim chłopakiem i po prostu szukała odskoczni, ale kompletnie nie rozumiała dlaczego zachowuję się tak, jak się zachowuję. Bałem się iść do knajpy, bałem się iść potańczyć (nie jestem w stanie tańczyć, po prostu równie dobrze moglibyście mi kazać lewitować). Długie spacery lub rower kończyły się zwykle moim totalnym wyczerpaniem z powodu choroby mięśni. Druga dziewczyna to koleżanka z pracy - 11 lat starsza, z nastoletnim synem. Nie mogliśmy swobodnie pokazać się na mieście. To było straszne, wiedziałem, że ją to bardzo boli, bo chciała się przy mnie odmłodzić a zamiast tego musiała mi "matkować". Bycie w związku stanowiło problem. Owszem, czułem się lekko lepiej, że zawsze mam się do kogo odezwać, kogoś poprzytulać. Uwielbiałem się opiekować dziewczynami z którymi byłem. Niewiele wprawdzie mogłem, bo jestem niezaradny życiowo, ale cieszyłem się z każdej okazji gdy mogłem im pomóc. No i zawsze mogły liczyć na masaże pleców gdy tylko miały problemy z kręgosłupem :) Wiele mi uświadomiły na temat tego, jak moje zachowanie się wygląda z zewnątrz. Nie potrafiłem nigdy swobodnie przebywać w towarzystwie innych ludzi. Podobnie było z przebywaniem z dziewczynami. Zostałem odrzucony przez dziewczyny z którymi chciałem się chociażby kumplować lekko licząc 30 razy. W jednym przypadku, korespondowałem z pewną wspaniałą dziewczyną parę lat. Bardzo się lubiliśmy. Gdy odważyłem się pojechać autobusem do jej miasta, poszliśmy na spacer. Było super. Kiedy 2 tygodnie później wróciłem do tego miasta, nie odpowiedziała nawet na propozycję spotkania. Z dnia na dzień, po pierwszym spotkaniu, zerwała ze mną kontakt. Całkowicie. Gdy naśladuję "normalnych" ludzi, i np. powiem jakiś komplement dziewczynie którą nawet znam dobrze, często kończy to znajomość, osoba taka się obraża, muszę przepraszać. Po prostu czuję, że z punktu widzenia dziewczyn jest to gorszące, że ktoś taki jak ja w ogóle ma czelność traktować dziewczynę jak dziewczynę. A potem zaczęło się uzależnienie od środków przeciwbólowych (przez mięśnie poleciał mi kręgosłup). Oczywiście chodziło też o poprawianie sobie humoru w ten sposób. Straciłem przez to wszystko, pieniądze, szacunek. Społecznie jestem nikim. Z legalnego punktu widzenia jestem bezdomny. Od ok. roku po prostu dotarło do mnie - miłość to nie wszystko. Dziewczyny nie potrzebują 'tylko' towarzystwa, bycia kochaną, szanowaną. Potrzebują poczucia bezpieczeństwa i świadomości, że dany chłopak może pomóc im zbudować wymarzoną przyszłość. Mogę śmiało powiedzieć, nie przesadzając, że jestem jednym z najmniej wartościowych facetów jacy istnieją. Znam się na komputerach, fotografii i znam angielski. To wszystko. Przez zajęcia komornicze przez następne 10 lat będę zarabiał najniższą krajową. Lęki i depresja sprawiają, że słabo idzie mi dorabianie po pracy. Jestem kimś, z którym żadna dziewczyna zwyczajnie nie chciałaby być widziana. I nie dziwi mnie to. W tym roku to zrozumiałem. Było to poniekąd wyzwalające. Z jednej strony rozumiem, że ta sfera życia już mnie nie dotyczy. Ba, nawet mój organizm się odpowiednio "przystosował". Rodzice bardzo cierpią widząc kim się stałem. Szef trzyma mnie w pracy zwyczajnie z litości, gdyż jest jednocześnie moim neurologiem. Niestety, rezygnacja ze związków nie rozwiązuje problemu. Co jakiś czas bowiem poznaję kobiety które zwyczajnie poprawiają mi humor. Jestem przy nich weselszy, moje życie wydaje się nie totalnie puste. Owszem, mam szereg zainteresowań, wiele pomysłów, ale depresja robi swoje. Gdy byłem z kimś, znajdowałem w sobie odwagę i siłę by robić więcej. Ale depresję zastąpiła nienawiść do samego siebie, gdy widziałem, jak mało mogę dać kochanej osobie. Jak ta osoba marnuje przy mnie życie nie mogąc podróżować, cieszyć się życiem. Nie, nie wypłakiwałem się im na ramieniu, robiłem wszystko aby nie zarażać ich swoim zachowaniem, skupiałem się na nich i na ich problemach. Lubiłem dawać, nie lubiłem brać. Pierwszy związek zakończył się ponieważ nie umieliśmy zgrać się na poziomie intelektualnym. Nie umieliśmy znaleźć wspólnych tematów. Drugi związek skończył się przez to, że nie radziłem sobie w pracy gdzie oboje pracowaliśmy i ona to widziała. Było to dla niej nie do zniesienia. Nie widziała ze mną przyszłości, której chciała. Często słyszę "każda potwora znajdzie swojego amatora". Ale... nie wierzę w to już. Jeśli codziennie modlę się o śmierć, przeżywam katusze z powodu lęku przed pracą, to nie, nie znajdę nikogo. Strach widać, czuć. Żadna kobieta nie uzna zamkniętego w sobie dziwaka za kogoś atrakcyjnego. Ale zakończę czymś, co zabrzmi kontrowersyjnie i nie spodoba Wam się. Kobiety są samotne, bo mają wysokie wymagania i nie wszystkie umieją cieszyć się życiem obok kogoś, kto nie ma siły przebicia. Faceci są samotni, bo nie spełniają wymagań. Niestety, ale to jest nic innego jak matka natura pilnująca jakości puli genów. Tak, jasne, są wyjątki. Ale to są tylko wyjątki. Ci faceci, którzy nie załapali się na taki wyjątek, zwykle gorzknieją i stają się - jak ja - złymi ludźmi. I tak, w wieku 30 paru lat, taki człowiek jest po prostu stracony. Ja osobiście żyję z grzeczności dla mamy. Nie mógłbym jej 'tego' zrobić, o czym zapewne myślicie.

Również ten temat dotyczy mojej osoby, i również obserwuje, wiele czytam, i poniekąd rozumiem doskonale, i nie raz natykam się na posty kobiet które są 30+ i nie mogą odnaleźć wartościowego partnera, na dobre i złe, kogos kto wesprze swoim męskim ramieniem gdy trzeba, się, a prawie wszystkie Twoje znajome/znajomi mają partnerów, dzieci, a Ty całkiem samotna, jest to bardzo ciężkie dla kobiety, chodż nie każda chce się przyznać, i nadal błąka się jak ta zagubiona samotna dusza... Tam wiem każdy a Nas czuł się rozczarownay, jakąś poznaną osobą, zraniony nie raz był, zarówno mężczyzna jak i myślimy sobie no ok poznam kogoś, ale jak znow ktoś mnie zrani, oszuka, i znów będę cierpieć, więc chyba bezpieczniej, wygodniej będzie jak zostanę sam, sama... Nie chce się już, człowiek boi się...nie chce być znów zawiedziony. Wiem że kobieta samotna, szczególnie po 30 stce nie ma łatwo, we dwoje łatwiej(nie mam na myśli toksycznego związku) Jednak wiem też że są kobiety powmimo bycia w związku nieudanym, nadal w nim trwają, bo boją się samotności, BOJĄ SIĘ BYĆ SAME, więc wolą niezbyt udany związek(tolerują zdrady, agresywność, brak szacunku ze strony partnera)zamiast być całkiem SAMOTNĄ...zdaną całkowicie tylko na siebie. Kobiety 30+ Piszą... Kobieta po 35 roku zycia, samodzielna, troche uparta, nie brzydka, ze sprecyzowanymi wymaganiami (oczywiscie niezbyt wygorowanymi)ale niestety...samotna...bo kogo moze spotkac na swej drodze? Samotnego z pozoru faceta, ukrywajcego obraczke?ktory szuka odskoczni od codziennosci...?? Samotnego dziwaka, ktory jesli juz odwazy sie na znajomosc ,to zaglaszcze na smierc albo ograniczy swobode do granic mozliwosci...??? Samotnego narcyza ktory umie kochac tylko siebie...?? Pana z przeszłościa ktory wybiegnie z domu gdy bylej zonie spali sie zarowka...?? A moze samotny psychopata szukajacy idealu albo traktujacy kazda kobieta jak zagrozenie,bo zadna nie jest jego mamusia... No wiec jakie z tego wnioski?? Po pierwsze, jesli jestem samotna kobieta po 30tce to musze nalezec do jednej z tych grup, ale nawet nie chce myslec do ktorej… Po drugie wszyscy normalni sa juz zajeci, wiec chyba pozostaje mi tylko zrewidowac swoje oczekiwania... albo pozostac samotna for ever... SAMOTNA... Obserwuje, próbuje, spotykam się, ale niestety nic nie znajduje... Nie mogę znależć naprawdę wartościowego, nie powierzchownego-pustaka, Mężczyznę z duszą, mądrego życiowo/życiowego. Jak poznaje kogoś to jest to albo typ: -egoista, -zbyt powierzchowny-pustak, często traktujący ludzi przedmiotowo, ubogi duchowo człowiek, -cwaniak/kombinator...od kobiety to by chciał wymagać, a sam zbytnio nie ma nic do zaoferowania kobiecie, -typ który zrobił sobie klatę na siłowni i mysli że teraz jest wielki figo fago...niewiadomo za kogo się uważa, -typ faceta który bardzo czesto krytykuje obgaduje ludzi, toksyk..., -mało męski-mało inicjatywy, nie stanowczy, zbyt uległy..., -skromnie fałszywy, -zbyt materialistyczny, -niska kultura osobista, -wykształcony, ale tylko wykształcony... Ostatnio poznałam nawet pewnego pana, chociaż juz jestem zmęczona szukaniem. Niestety ten pan bardzo obawia się tego że kobieta poleci na jego kasę... Ja rozumiem obawy Panów naprawdę bogatych z wlasnym domem/domami itd, ale mężczyzna który tak naprawdę niewiele ma, i tak się boi? Czego?przeciez on zbytnio nic nie ma... I tak wkólko przewijaja się te przypadki... " Czasem czuje się, jakbym przespała życie, jakby cos mnie ominęło. Jak byłam duuzo młodsza, myślałam, ze w tym wieku będę mieć dwoje dzieci, Meza, psa tu kicha, nic z tego nie wyszlo.(pies jest).Albo mam takiego pecha, albo we mnie jest cos nie tak, ze tak wyszło. Ostatnim razem nastąpił przełom i spodobalismy się sobie nawzajem,ale, po paru latach i tak się posypalo. to tyle. Niczego nie tylko odwagę, tak jak Miss i inne babeczki przyznać, że życie nie jest bajką z wiele lat słuchałąm uwag koleżanek - bo ty księcia na koniu chcesz, bo Ty czekasz nic nie robisz, a jak zaczełam robić - to gdzie ty chłopów wszystkie były w "szczęśliwych " totalną deprechę, bo nie dość , że mi faceci dowalali komplementy i ignorowal to jeszcze swoje dokładały koleżaneczki. I pewnego piękneg, to dnia pozwoliłam obserwować rozwój mego związku, który zaangażowała,druga znalazła się na rynku naocznie przekonały się jak to fajnie jest mieć 35+ i być sama. Wiesz Kaja, że bawisz się na tym forum w moje koleżaneczki?Wraz z całą gromadą szczęśliwie związanych przed wiekami, które nie mają pojęcia jak to jest mieć 40 i być jeśli zmiany musiałyby zajść przede wszystkim W MENTALNOŚCI MĘŻCZYZN I ICH OCZEKIWANIACH WOBEC KOBIET?????? Nie pisz truizmów i bzdur, o tym , że to moja wina, że faceci za nic mają jakieś jak koleżanki napisały w pewnym wieku ich poczucie estetyzmu nie pozwala im być z przeciętną równolatką... Piszę , by pocieszyć te wszystkie kobiety takie jak ja , które znalazły się w czarnej dooopie niemożności - bo co kolwiek robią jest żle i niedobrze. ...czyli jednak szanse byłyby żadne, chociażby nie wiem co bym zrobiła, czy czegobym nie zrobiła? Co wiec robić dalej? Moja znaczna cześć kolezanek z rożnych etapów życia juz nie SA to małżeństwa z wpadek,czy tez z tzw braku laku. Zostało jeszcze parę wolnych, ani one brzydkie, ani jakieś ofiary losu, czy zrzedy, czy szare myszy, a sa same. Te mężatki nie szukały jakoś specjalnie swoich ich w tak prozaicznych i banalnych sytuacjach, ze nie do uwierzenia. Co do ich wyglądu, jeśli juz o tym wczesniej była mowa,to niezbyt urodziwe inne bardziej, ale widać spodobały się wierzyć w to, ze po prostu mam pecha i jestem sama nie z jakiejś konkretnej przyczyny,ale po prostu 'bo tak'. To tak jak jedni rodzą się w królewskiej rodzinie,a inni gdzieś w malej wiosce w wyszło. A teraz pytanie za 100punktow,czy wobec tego jest sens cos jeszcze robić? "Potraficie czuć się szczęśliwymi kobietami? Pogodziłyście się ze stanem permanentnej samotności czy może macie nadzieję, że spotkacie mężczyznę, z którym będziecie dzielić życie? Ja przyznaję, że straciłam całkowicie nadzieję i radość życia. Mężczyzna nie powinien być istotą życia kobiety, ale prawda jest taka, że jesteśmy istotami stadnymi i wieloletnia samotność potrafi zabić w człowieku wszelkie pozytywne odczucia. Nie potrafię już czerpać radości z moich zainteresowań, podróży czy codziennego życia, skoro nie ma przy moim boku mężczyzny, któremu mogłabym opowiedzieć o tych sprawach" I PYTANIE do Was...Co Waszym zdaniem sprawia że kobieta jest samotna, nie może znaleźć odpowiedniego partnera do życia, wartościowego mężczyznę życiowego? Przecież są kobiety/ludzie nieidealni, nawet bardzo brzydcy i znajdują partenrów, zakładają rodzinę, mają dzieci, więc kwestia wyglądu odpada, poza tym jak wiadomo ludzie mają rózne gusta, jednemu podoba się kobieta chuda, innemu szczupła, innemu krągła, trzeciemu gruba, jednemu podoba się blonynki, drugiemu szatynki, a inny woli rude itd... Więc o co chodzi tak naprawdę z tą samotnością ludzi dojrzałych? I jak pomóc takiej całkiem samotnej duszy? Ostatnio zmieniony 2019-10-14, 07:56 przez Ona Samotna Dusza, łącznie zmieniany 16 razy.

Kama_Kamea 6 listopada 2019, 18:25 Hej. Pisze do Was bo jakiś kryzys mam. Od pół roku jestem sama. Facet mnie zostawił. Był to mój 1 chłopak. Byliśmy razem 2 lata wcześniej już się kilka ładnych lat znaliśmy. Zostawił mnie bo stwierdził że wcześniej byłam inna. Przez problemy w pracy i w rodzinie trochę się zmieniłam to fakt doszły też problemy zdrowotne. I nie potrafię się ogarnąć. Ciągle za nim tęsknię. Wspominam. Boję się że to byl ten jedyny. Narazie nawet nie myślę o innych się że nic dobrego już mnie w życiu nie spotka. Ze wszyscy fajni faceci są zajęci . Ze zostały same sebixy itp. Jestem młoda A nie potrafię się postawić na nogi. Ciągle się obzeram. Wiem że nie jestem jedyna że swoim problemem. Dlatego wątek kieruje do dziewczyn samotnych po rozstaniu. Dobija was samotnośc? Jak sobie radzicie I jak widzicie swoja przyszlosc ? Ja osobiscie nie jeatem gotowa na nowy zwiazek. Nie stac mnie na zajecia dodatkowe zeby jakos przestac o tym myslec . Smutno mi jak widzę inne pary. Jak robią razem zakupy. Jak idą na kawę. Do kina. Nie potrafię myśleć optymistycznie o przyszłości. Sama w pojedynkę nawet mieszkania się nie dorobie. Po nikim nic nie dostanę. Na rodzinę nie mam co liczyć. A samemu ciężko się dorobić. Edytowany przez Kama_Kamea 6 listopada 2019, 19:02 szemranakejt Dołączył: 2019-01-07 Miasto: Warszawa Liczba postów: 1127 6 listopada 2019, 18:38 Nigdzie w żadnej mądrej książce nie napisali ile człowiek powinien się leczyć po rozstaniu, to indywidualna sprawa. Jedni po miesiącu wchodzą w nowy związek, inni potrzebują więcej czasu. Skup się tylko na sobie, na ogarnięciu siebie i nie rozpamiętuj tego co było bo to w niczym Ci nie pomoże, wręcz przeciwnie Aaaaannaa Dołączył: 2018-10-04 Miasto: rzeszów Liczba postów: 427 6 listopada 2019, 18:53 Ja o moim byłym myślałam aż nie znalazłam teraźniejszego chłopaka czyli koło 6 miesięcy. Nie szukałam tego chłopaka i nawet nie chciałam go mieć. Poznaliśmy się w najmniej spodziewany momencie i już wtedy była między nami chemia. Potem nie mieliśmy że sobą kontaktu przez 5 miesięcy (nawet nie pamietalismy swoich imion) aż się znowu niespodziewanie spotkaliśmy i tak jesteśmy razem cały czas :) myślę że nie ma co szukać miłości na siłę, sama się znajdzie :) daj sobie czas Dołączył: 2013-04-20 Miasto: Poznań Liczba postów: 3179 6 listopada 2019, 19:06 . Dlatego wątek kieruje do dziewczyn samotnych po rozstaniu. Dobija was samotnośc? Jak sobie radzicie I jak widzicie swoja przyszlosc ? Ja osobiscie nie jeatem gotowa na nowy zwiazek. Nie stac mnie na zajecia dodatkowe zeby jakos przestac o tym myslec . Po pierwszym związku dochodziłam do siebie przez lata. Rozstaliśmy się jak miałam 25. Potrafił mi się przyśnić nawet 7 lat później. Kilka miesięcy po rozstaniu zaczęłam chodzić na randki, ale jeszcze długo nie byłam gotowa na związek. A jak już byłam gotowa, to właściwego mężczyzny nie mogłam spotkać. Mimo tęsknoty i poczucia samotności, potrafiłam jednak być szczęśliwa. Udzielałam się towarzysko, zamieszkałam w akademiku, gdzie po aklimatyzacji czułam się świetnie, otaczałam się ludźmi, rozpoczęłam staż, który dawał mi wiele satysfakcji, zapisałam się do klubu fitness. Potem wpadłam w wir pracy, zapisałam się na kolejne studia, to wszytko bardzo mi pomogło. W następny poważny związek (bo randkowania i znajomości do 6 miesięcy nie liczę) weszłam w wieku 33 lat. Mimo wątpliwości, zawsze miałam z tyłu głowy myśl, że w końcu z kimś zaskoczy. Nie zaprzątaj sobie głowy ideą "tego jedynego", on nie istnieje :) Dołączył: 2015-01-22 Miasto: Poznań Liczba postów: 435 6 listopada 2019, 19:20 Jestem sama 7 lat, (właśnie do mnie dotarło ile to trwa). Mam syna, więc nie jestem do końca sama ale coraz częściej czuje się samotna, brak mi kogoś bliskiego. Moja kuzynka mówi że powinnam wyjść do ludzi i najważniejsze zaufać komuś, łatwo powiedzieć ale to trudne. Mi jest o tyle łatwiej że nie myślę o byłych, ten etap dawno za mną. Gdybym teraz spotkała kogoś odpowiedniego byłabym szczęśliwa, mój syn również. Dołączył: 2017-04-05 Miasto: Warszawa Liczba postów: 1643 6 listopada 2019, 19:24 Aaaaannaa napisał(a):Ja o moim byłym myślałam aż nie znalazłam teraźniejszego chłopaka czyli koło 6 miesięcy. Nie szukałam tego chłopaka i nawet nie chciałam go mieć. Poznaliśmy się w najmniej spodziewany momencie i już wtedy była między nami chemia. Potem nie mieliśmy że sobą kontaktu przez 5 miesięcy (nawet nie pamietalismy swoich imion) aż się znowu niespodziewanie spotkaliśmy i tak jesteśmy razem cały czas :) myślę że nie ma co szukać miłości na siłę, sama się znajdzie :) daj sobie czas Nooo....Ja się leczyłam 8 lat, ale nie chodziłam cały czas smutna. Realizowałam się. Po prostu przez ten czas wszyscy moi faceci byli beznadziejnymi ludźmi lub ludźmi nie dla mnie, bo nie potrafiłam się w nich zakochać tak, że nie myślałabym o tym konkretnym gosciu. Potem spotkałam męża :). To samo jakoś "przechodzi". Dołączył: 2014-09-22 Miasto: Katowice Liczba postów: 811 6 listopada 2019, 21:23 Ostatnio czytałam fajną książkę i spodobał mi się pewien tekst o rozstaniu: "cierpienie nie bierze się z faktu, że straciłaś swoją bratnią duszę, ale z rozczarowania, że ten mężczyzna nie był twoją bratnią duszą ". I ja tak chyba miałam. Przez jakieś pół roku rozpamiętywałam. Później kogoś poznałam. Było fajnie - zapomniałam o byłym, ale nie wyszło tak jak chciałam. Obecnie jestem sama czasem coś mi się wspomni, ale już bez emocji. Dobrze mi samej. I Nie ma złotego środka! Jedynie czas leczy rany, a ile tego czasu potrzebujemy? Sprawa indywidualna ;) Dołączył: 2012-01-08 Miasto: Agnieszkowo Liczba postów: 243 6 listopada 2019, 21:27 oj przejdzie, wiem ze teraz wydaje Ci się to wielka sprawą, ale założę się ze teraz dopiero poznasz prawdziwa miłość. Ja pamietam jak 10 lat temu zostawił mnie chłopak którego kochałam nad życie ( tak mi się wydawało) myślałam wtedy ze już nic dobrego mnie nie spotka. A tak naprawdę jakbym teraz tego człowieka zobaczyła na ulicy to chyba aż bym go uściskała z wdzięczności. Dzięki temu ze mnie zostawił ( bo ja bym tego na pewno nie zrobiła) dopiero zaczęły dziać się dobre rzeczy w moim życiu. Poznałam prawdziwych przyjaciół , spotkałam super chłopaka który obecnie jest moim mężem ❤️ No poprostu, wszystko poeknie się ułożyło. Tobie tez tego życzę kochana, ściskam! papierowyksiezyc 6 listopada 2019, 22:22 ja po moim byłym byłam sama Później poznałam mojego męża :) Dołączył: 2018-10-05 Miasto: Happy Place Liczba postów: 2911 6 listopada 2019, 22:51 rozstałam się w wieku 25 lat, po 6 latach, po wspólnym mieszkaniu. Poznalam męża mając 27 lat (no tuż przed urodzinami) i to najlepsze co mogło mnie spotkać ;) samo to, ze zostawił Cię z takiego powodu znaczy, ze nie był tym jedynym ;) Oczywiście, ze po rozstaniu cierpiałam, mimo ze oboje wiedzieliśmy, ze to nie ma już sensu. Ale jak dziewczyna wyżej napisała - byłam bardziej rozczarowana, ze to nie to, niż tęskniłam za tym co nas łączyło ;) Ułoży się, tylko daj sobie czas ;) Edit: męża poznałam przez zupełny przypadek, nie wierze w szukanie miłości. Tylko w otwartość na możliwości. Edytowany przez bridetobee 6 listopada 2019, 22:54

Od lat wzrasta liczba osób starszych w społeczeństwie. Przez ostatnie ćwierć wieku wzrosła ona o 7,5 punktu procentowego. Ponadto doniesienia naukowe pokazują, jak duże jest rozpowszechnienie depresji wśród seniorów. Sięga ono nawet 60%. Niepokojący jest także fakt, że w grupie seniorów powyżej 75. notuje się najwyższe wskaźniki samobójstw wśród wszystkich grup wiekowych. Okazuje się, że czym bliższe relacje z wnukami mają seniorzy, tym mniej przejawiają symptomów depresji. Zażyłe, satysfakcjonujące oraz dające poczucie bycia akceptowanym i lubianym związki międzypokoleniowe ujemnie korelują z subiektywną oceną objawów depresji u ludzi Czy jakość relacji z wnukami oddziałuje na samopoczucie seniorów? Optymizm, bliskie relacje z wnukami i pozytywna ocena zdrowia to czynniki współwystępujące w grupie osób starzejących się. To tylko niektóre z problemów, jakie dotykają współczesnych seniorów. Dowodzi to braku przystosowania wielu osób w wieku podeszłym do okresu starości. Istotne jest zatem przyjrzenie się czynnikom znaczącym dla jakości ich życia. Wśród wielu elementów warunkujących satysfakcję z życia w okresie starości, takich jak kondycja zdrowotna, aktywność życiowa, poziom wykształcenia, poczucie koherencji, wymienia się również optymizm życiowy oraz rodzinę (Zielińska-Więczkowska, Kędziora-Kornatowska, 2010). Seniorzy w swojej rodzinie często pełnią rolę opiekunów i wychowawców dla własnych wnuków. Wprowadzają oni najmłodsze pokolenie w system kulturowy. Przekazują mu przekonania światopoglądowe, system wartości oraz normy etyczne. Odnosi się to również do kształtowania osobowości najmłodszej generacji. Udział babci i dziadka w wychowaniu i opiece nad wnukami jest bardzo istotny i niepodważalny. Wynika to z dużej dostępności seniorów dla dzieci. Relacje dziadków z dziećmi i wnukami mają wpływ na rozwój inteligencji emocjonalnej oraz społecznej u dzieci. Korzyści wynikające z relacji międzypokoleniowych dla wnuków są wyraźnie zauważane i długofalowe. Jaki jednak jest wpływ tych relacji na funkcjonowanie osób starszych? Jakie korzyści czerpią seniorzy z relacji ze swoimi wnukami? Bliskie relacje z wnukami a symptomy depresji W reakcji na zmieniającą się strukturę demograficzną społeczeństwa, doniesienia najnowszej psychologii oraz chęć sprawdzenia współistnienia czynników, które mogą mieć znaczenie dla satysfakcji i jakości życia seniorów, przeprowadzono badania. Postanowiono przyjrzeć się seniorom – ich więzi z wnukami, ogólnemu stanowi zdrowia i ich optymistycznemu nastawieniu. W badaniach wzięło udział 119 osób w wieku od 60 do 92 lat. Byli to seniorzy zrzeszeni w różnych klubach i organizacjach, a co najważniejsze – byli oni dziadkami. Celem tych badań było sprawdzenie, czy jakość relacji seniorów z wnukami ma związek z ich optymizmem dyspozycyjnym oraz subiektywną oceną zdrowia najstarszego pokolenia. Okazuje się, że czym bliższe relacje z wnukami mają seniorzy, tym mniej przejawiają symptomów depresji. Zażyłe, satysfakcjonujące oraz dające poczucie bycia akceptowanym i lubianym związki międzypokoleniowe ujemnie korelują z subiektywną oceną objawów depresji u ludzi starszych. Oznacza to, że bliskie i zadowalające więzi seniorów z wnukami współwystępują z lepszym stanem zdrowia psychicznego. Wniosek ten jest w pewnym stopniu zgodny z doniesieniami naukowymi dotyczącymi źródeł depresji u osób starszych. Jako jedną z jej przyczyn podaje się samotność lub utratę bliskich osób (Baumann, 2008). Ponadto seniorzy, którzy mają bardziej optymistyczne nastawienie do życia, lepiej oceniają swój ogólny stan zdrowia. Przejawiają oni mniejszy niepokój oraz mają mniej objawów somatycznych, symptomów depresji i bezsenności. Wynik ten zgodny jest z doniesieniami innych badań na ten temat, które wykazują związek optymizmu z procesem zdrowienia, funkcjonowaniem psychicznym i somatycznym (Carr, 2009; Czerw, 2010). Kontakty w wnukami lekiem na samotność? Podążając za współczesnymi definicjami, samotność jest obiektywnym stanem braku kontaktów międzyludzkich. Związane jest to z odczuwaniem niedostatku komunikacji, poczuciem opuszczenia oraz izolacji od osób bliskich i rodziny (Steuden, 2014; Szatur-Jaworska i in., 2006; Zych, 2001). Samotność można również podzielić na taką, która ma charakter przejściowy lub trwały (Zięba-Kołodziej, 2012). Kontynuując powyższy podział, osamotnienie jest definiowane jako doświadczanie braku bliskich więzi, które wyraża się poprzez nieprzyjemny stan psychiczny. Spowodowany jest on niewystarczającą ilością oraz jakością relacji, a ponadto połączony jest z cierpieniem i bólem psychicznym (Steuden, 2014; Pikuła, 2015). Przyczynami poczucia osamotnienia, a jednocześnie izolacji osób starszych jest śmierć współmałżonka, rodzeństwa oraz innych członków rodziny. Równie istotną przyczyną jest osłabienie, a nawet zerwanie relacji z dziećmi oraz innymi krewnymi (Szatur-Jaworska i in., 2006). Ryzykiem osamotnienia szczególnie obciążone są kobiety w wieku powyżej 80 lat. W populacji kobiet od 80. wdowy stanowią 80% (GUS, 2011). Istotnym czynnikiem o charakterze społeczno-kulturowym są również występujące w społeczeństwie stereotypy na temat osób starszych, dystans międzypokoleniowy, ubóstwo oraz zła sytuacja materialna (Dyczewski, 1994; Szatur-Jaworska i in., 2006). Na poczucie osamotnienia wpływ ma także stan zdrowia psychicznego i somatycznego. Większe osamotnienie odczuwają osoby starsze schorowane i niepełnosprawne. Czynnik ten ma również wpływ na postawę osób starszych wobec własnej starości. Ponadto poczucie osamotnienia staje się czynnikiem ryzyka zaburzeń o charakterze depresyjnym, a jego wzrost współwystępuje z nasileniem objawów depresyjnych, dolegliwości związanych z różnymi chorobami oraz niepełnosprawnością psychomotoryczną (Steuden, 2014). Samotność w starości Luhmann i Hawkle (2016), analizując wyniki badań panelowych przeprowadzonych na ponad szesnastotysięcznej reprezentacji populacji niemieckiej, wskazują na występowanie samotności we wszystkich przedziałach wiekowych oraz jej wzrost wraz z wiekiem. Z badań tych wynika, że w wieku około 60 lat następuje wzrost poczucia samotności, kolejno w wieku około 75 lat poczucie samotności maleje, a następnie jego poziom wzrasta w sposób ciągły wraz z wiekiem. Ponadto ograniczenia funkcjonowania u badanych częściowo wyjaśniają wzrost średniego wskaźnika samotności. Autorzy wyciągnęli również wniosek dotyczący maksymalnej przeciętnej samotności wśród singli, których najwyższy odsetek jest wśród osób poniżej 25. oraz powyżej 75. Podsumowując wyniki, autorzy wyłonili wówczas twierdzenie, że osoby starsze są bardziej samotne niż ludzie młodzi i w średnim wieku, ze względu na ich relatywnie niższe dochody, częstsze występowanie ograniczeń w funkcjonowaniu oraz wyższy odsetek singli w tej populacji. Mimo wysokiego odsetka osamotnienia wśród osób starszych w większości deklarują oni utrzymywanie kontaktów z wnukami. Relacjom łączącym wnuki i dziadków poświęcony został sondaż TNS OBOP przeprowadzony w 2007 roku. Badaniu zostały poddane dwie grupy wiekowe, osoby w wieku 15–30 lat oraz 60–80 lat. Obie grupy wiekowe uważały, że najważniejszą rolą, jaką pełnią w polskim społeczeństwie ludzie starsi,jest pomoc w wychowywaniu wnuków oraz pomoc finansowa skierowana do młodszych pokoleń. Natomiast młodzi poddani sondażowi uważają, że ludzie starsi powinni być przede wszystkim autorytetami i doradcami w sprawach życiowych oraz powinni poświęcać czas na własne przyjemności i zainteresowania. Obie grupy wiekowe deklarowały utrzymywanie relacji międzypokoleniowych, dziadkowie w 85%, a wnukowie w 73%. Najczęściej odnosiło się to do spotkań bezpośrednich, rozmów, spacerów, wspólnie wykonywanych prac domowych, pomocy w dotarciu do lekarza oraz rozmów telefonicznych. Trudności, jakie wyróżnili badani w kontaktach międzypokoleniowych, to brak czasu u młodego pokolenia, niedocenianie starszych przez młodych oraz brak wzajemnego zrozumienia. Z perspektywy osób starszych kontakty z wnukami służą przede wszystkim udzielaniu młodym ludziom rad, niesieniu im pomocy i wysłuchiwaniu ich problemów. Z punktu widzenia zaś ludzi młodych kontakty z dziadkami dostarczają im wiedzy o ciekawych zagadnieniach, służą uzyskiwaniu pomocy oraz stanowią okazję do niesienia pomocy (TNS OBOP, 2007). Bliskie i satysfakcjonujące relacje z wnukami mogą zastępować te utracone w wyniku śmierci współmałżonków i przyjaciół Seniorzy o bardziej optymistycznym nastawieniu lepiej oceniają swoje zdrowie. Czym więc jest optymistyczne nastawienie? Wyjaśnia to koncepcja optymizmu życiowego. Twórcy tej teorii, Scheier i współpracownicy, twierdzą, że optymiści to osoby, które w sytuacjach trudnych kontynuują realizowanie ważnych dla siebie celów i regulują swoje stany za pomocą efektywnych strategii radzenia sobie. Najprawdopodobniej więc osiągają oni swe cele. Optymizm dyspozycyjny jest również związany z dobrym stanem zdrowia i pozytywną reakcją na interwencje medyczne. Ten rodzaj optymizmu wpływa na proces zdrowienia za pośrednictwem takich efektywnych strategii, jak redefinicja czy zmiana sposobu ujęcia. Pesymiści natomiast stosują strategie oparte na unikaniu lub rezygnacji z radzenia sobie z problemami (Carr, 2009). Dyspozycyjny optymizm związany jest z różnymi wskaźnikami zdrowia psychicznego i fizycznego. Osoby, które w badaniach uzyskują wysokie wyniki w skalach dyspozycyjnego optymizmu, zgłaszają mniej objawów depresyjnych, wykorzystują skuteczniejsze strategie radzenia sobie oraz prezentują mniej objawów fizycznych niż osoby pesymistyczne. Optymiści to ludzie, którzy spodziewają się pozytywnych efektów, nawet gdy sytuacja jest trudna. Takie przekonanie wywołuje mieszkankę stosunkowo pozytywnych uczuć. Pesymiści spodziewają się negatywnych skutków, a to zwiększa skłonność do przeżywania negatywnych uczuć, takich jak lęk, poczucie winy, złość, smutek lub rozpacz (Scheier, Carver, Bridges, 2001). Optymizm wzbudza motywację, wytrwałość oraz stanowczość w osiąganiu celów. Ułatwia on również szybkie podejmowanie decyzji w trudnej sytuacji. Wpływ na rozwój tej cechy mają czynniki biologiczne, takie jak dziedziczenie i temperament, oraz środowiskowe, czyli wpływ rodziców, nauczycieli W procesie przystosowania się do starości na szczególną uwagę zasługują zasoby osobiste i społeczne. Dzięki pewnym dyspozycjom osobowościowym zachodzące zmiany mogą w mniejszym lub większym stopniu wpływać na jakość życia. Istotną rolę odgrywają również cechy związane z oceną możliwości poradzenia sobie w trudnych sytuacjach, związane z pozytywnymi oczekiwaniami co do własnej przyszłości oraz wpływające na postrzeganie świata jako spójnego, przewidywalnego i wartego wysiłku (Finogenow, 2008). Czynnikiem, który ma znaczenie dla satysfakcji życiowej osób starszych, jest podejmowanie aktywności. Badania Świerżewskiej (2010) potwierdzają również związek wyższego poziomu satysfakcji życiowej u osób po 60. z wyższym poziomem inteligencji emocjonalnej, nadziei, a co najważniejsze – optymizmu (Świerżewska, 2010). Optymizm życiowy jest również wymieniany wśród uwarunkowań psychologicznych istotnych dla podejmowania zachowań zdrowotnych wśród seniorów. Wyniki badań przeprowadzonych przez Zadwarową-Cieślak i Ogińską-... Kup prenumeratę Premium, aby otrzymać dostęp do dalszej części artykułu oraz 254 pozostałych tekstów. To tylko 39 zł miesięcznie.

W wydanej w 1967 r. powieści „Sto lat samotności” Gabriel GarcÍa Márquez napisał, że „plemiona skazane na sto lat samotności nie mają już drugiej szansy na ziemi”. Nie mają drugiej szansy, ponieważ samotność izoluje i zawiera w przeszłości. Wywołuje stagnację i zamyka drzwi do przyszłości. Samotność istniała od zawsze. Nie zmienia to jednak faktu, że obecne czasy wyjątkowo sprzyjają temu zjawisku. Wzrastające tempo życia oraz osłabienie więzi społecznych sprawia, że „plemię skazane na samotność” coraz bardziej się rozrasta. Z roku na rok coraz więcej osób – w szczególności ludzi młodych[1] – zmaga się z samotnością. Pandemia koronawirusa i wiążąca się z nią długoterminowa izolacja istotnie pogłębiła zjawisko samotności. Stała się ona jak gdyby równoległą epidemią, która jednak – w przeciwieństwie do pandemii COVID-19 – nie stanowi przedmiotu tak intensywnego zainteresowania władz. Tymczasem u osób młodych, znajdujących się w decydującej fazie rozwoju własnej osobowości, relacji interpersonalnych i kluczowych kompetencji społecznych, stanowi ona bardzo poważne zagrożenie[2]. Pojęcie samotności W literaturze przedmiotu, samotność bywa definiowana jako: „nieprzyjemne doświadczenie pojawiające się wówczas, gdy sieć relacji społecznych danej osoby jest w jakiś istotny sposób – tj. ilościowo lub jakościowo – niewystarczająca”[3] bądź jako „dostrzeganie rozbieżności pomiędzy pożądaną a rzeczywistą siecią relacji danej osoby”[4]. Możliwa jest zatem sytuacja, w której osoba otoczona szerokim kręgiem znajomości będzie czuła się bardziej samotna niż osoba mająca wokół siebie niewiele osób, ale za to posiadająca z nimi silniejsze więzy. Samotność może być zjawiskiem chronicznym lub przejściowym. Jak pokazują badania, źródła samotności mają w połowie charakter dziedziczny, a w połowie środowiskowy[5]. Czynnikiem, który odróżnia samotność od tęsknoty czy pustki związanej z brakiem konkretnej osoby jest poczucie bycia niechcianym, niezauważanym bądź odrzucanym przez otoczenie w ogólności[6]. Ponadto, odczuwanie samotności ma charakter subiektywny. Nie jest zatem tym samym zjawiskiem co izolacja społeczna, definiowana jako obiektywny brak lub bardzo mała ilość relacji z innymi ludźmi[7]. Fizyczne i psychiczne konsekwencje zjawiska samotności Jak wskazują badania, poczucie samotności wykazuje zauważalną korelację z przedwczesną śmiertelnością[8] oraz szerokim wachlarzem poważnych problemów fizycznych i emocjonalnych, takich jak choroby serca[9], depresja (osoby samotne 7 razy częściej wykazują objawy średniej lub ciężkiej depresji)[10], stany lękowe, zaburzenia osobowości, psychozy[11], otyłość, nadużywanie alkoholu lub substancji psychoaktywnych albo przemoc w rodzinie[12]. Warto jednak wspomnieć, że kierunek przyczynowości pomiędzy samotnością a wyżej wymienionymi schorzeniami psychicznymi – w szczególności depresją – nie jest jasny[13]. Wiemy natomiast, że zależność pomiędzy samotnością a depresją ma charakter nieaddytywny wzmacniający. Biorąc pod uwagę, że samotność dopada osoby młode w kluczowej dla nich fazie rozwoju życiowego, samotność silnie rzutuje także na rozwój ich osobowości, prowadząc do obniżenia funkcji poznawczych[14], a tym samym obniżenia szansa na zdobycie dobrej edukacji i satysfakcjonującego zatrudnienia, a w konsekwencji do zwiększenia ryzyka bezrobocia oraz problemów finansowych[15]. Z tego względu, nawet izolacja społeczna o przejściowym charakterze może wywołać długotrwałe i trudne do usunięcia skutki. Wpływ pandemii COVID-19 na rozpowszechnienie się zjawiska samotności wśród ludzi młodych Wiele badań pokazuje, że młodzi ludzie są najbardziej narażeni na samotność spowodowaną pandemią[16]. Badania przeprowadzone w ramach projektu Making Caring Common, realizowanego na Uniwersytecie Harvarda w 2020 r. wykazały[17], że aż 61% respondentów w wieku 18-25 lat skarży się na „poważną samotność”, tj. taką, którą odczuwali często lub niemalże stale w okresie 4 tygodni poprzedzających udział w badaniu. Z kolei 43% respondentów z tej grupy wiekowej uważa, że od momentu wybuchu pandemii czują się jeszcze bardziej samotni. U 63% respondentów problem samotności występuje łącznie z depresją bądź stanami lękowymi[18]. Według badań, poczucie samotności w czasie pandemii silniej wzrosło u osób bezrobotnych. Nie wykazuje natomiast jednoznacznego związku z takimi kwestiami, jak płeć, miejsce zamieszkania, wykształcenie czy status materialny[19]. Samotni młodzi ludzie są ponadto dużo bardziej narażeni na braki podstawowych form ludzkiej uwagi i emocjonalnego wsparcia. Około 50% młodych respondentów stwierdziło, że w ciągu ostatnich kilku tygodni nikt nie poświęcił więcej niż kilka minut na zapytanie ich, co słychać, ale w sposób, który sprawiłby, że poczuliby, że osobie pytającej „naprawdę zależy”. 21% samotnych młodych ludzi odpowiedziało, że nie ma w swoim życiu osób, które regularnie pytałyby ich o ważne dla nich sprawy, a 14% stwierdziło, że poza rodziną nie ma nikogo, kto by się o nich troszczył[20]. W krajach UE, sytuacja prezentuje się podobnie. Według badania opublikowanego w czerwcu 2020 r. przez Kaspersky Computer Security Company[21], w pierwszych miesiącach pandemii COVID-19, tak zwane „Pokolenie Z” (obejmujące osoby urodzone w latach 1994-2001) stanowiło najbardziej samotną grupą wiekową w Europie – samotność odczuwało prawie 70% respondentów z tej kategorii wiekowej. Z kolei według badania przeprowadzonego przez Wspólne Centrum Badawcze Komisji Europejskiej w okresie kwiecień 2020 – marzec 2021, ciągu pierwszych miesięcy pandemii (kwiecień- czerwiec 2020), odsetek osób w wieku 18-25 lat, które deklarowały poczucie osamotnienia, wzrósł prawie czterokrotnie (z 9 do 35 %)[22]. Badania przeprowadzone w Danii[23] wykazały, że podczas pandemii 1/10 młodych osób (w wieku 16-29 lat) często lub zawsze czuła się samotna. Z kolei z raportów powstałych we Francji wynika, że osoby młode są dwukrotnie bardziej narażone na poczucie osamotnienia z powodu ograniczeń związanych z pandemią niż osoby z generacji tzw. boomerów[24] oraz że, na skutek pandemii, coraz więcej studentów uniwersytetów zwraca się do uczelni o pomoc psychologiczną bądź finansową[25]. We Włoszech zaś, aż 32% respondentów w wieku 18-34 lat stwierdziło, że w czasie pandemii często doświadcza samotności[26]. Konsekwencje samotności wywołanej izolacją dla rozwoju psychofizycznego ludzi młodych Tak istotny wpływ pandemii COVID-19 na samopoczucie młodych ludzi w dość oczywisty sposób wynika z radykalnego ograniczenia – w następstwie wprowadzonych środków sanitarnych – kontaktów społecznych młodych dorosłych. Zamknięte szkoły, uniwersytety, biura oraz brak możliwości organizowania spotkań w większym gronie sprawiają, że młodzi ludzie spędzają czas głównie we własnym domu i nie rozwijają swoich kompetencji zawodowych i społecznych. Nauka zdalna nie rekompensuje tych deficytów w sposób wystarczający. Co więcej, może ona nawet nasilać wśród młodych poczucie samotności oraz zwiększać poziom stresu[27]. To z kolei prowadzi do powstania bądź nasilenia w tej grupie wiekowej takich schorzeń i zjawisk, jak depresja, bezsenność, nerwica czy uzależnienia. Z powyższych względów, Pokolenie Z określane jest w mediach mianem „straconego pokolenia”[28]. Co ciekawe, możliwość spędzenia większej ilości czasu z rodziną oraz relatywnie szeroki dostęp do środków komunikacji elektronicznej nie stanowią dla młodych osób efektywnych środków ograniczania zjawiska samotności[29]. Wręcz przeciwnie – konieczność permanentnego przebywania z rodziną nierzadko prowadzi do nasilenia zjawisk patologicznych. Z kolei social media z jednej strony pozwalają co prawda na nawiązywanie znajomości oraz komunikację, ale z drugiej narażają osoby młode na zjawisko hejtu oraz mogą negatywnie wpływać na samoocenę[30]. Sposoby przeciwdziałaniu zjawisku samotności młodych w czasie pandemii Co oczywiste, nie ma jednego prostego rozwiązania problemu samotności wśród młodych. Jak zresztą wskazuje się w literaturze, nasze rozumienie przyczyn i sposobów zapobiegania zjawisku samotności w ogóle nadal jest bardzo ograniczone[31]. Ponadto, w dobie pandemii, walka z samotnością jest szczególnie trudna zważywszy na konieczność utrzymywania restrykcji sanitarnych. Tym niemniej, można wskazać dwie podstawowe ścieżki walki z samotnością[32]. Po pierwsze, konieczne jest opracowanie publicznych kampanii edukacyjnych, które dostarczą młodym ludziom informacji dotyczących przyczyn samotności, jej skutków dla zdrowia oraz strategii radzenia sobie z tym zjawiskiem, polegających w szczególności na ograniczaniu negatywnego postrzegania świata i rozwijaniu zdolności poznawczych. Ważne jest również szerokie informowanie młodych co do możliwości uzyskania profesjonalnego wsparcia psychologicznego bądź psychiatrycznego. Szczególna odpowiedzialność w tym zakresie spoczywa na nauczycielach oraz lekarzach pierwszego kontaktu, którzy – z uwagi na kontakt z młodymi nawet w czasie pandemii – są w stanie relatywnie najszybciej dostrzec ewentualne nieprawidłowości i wskazać bądź zastosować skuteczne środki pomocy. Po drugie, jako że samotność stanowi zjawisko społeczne, wymaga ono społecznej reakcji. Bardzo istotne są zatem działania ukierunkowane na zmianę społecznego postrzegania zjawiska samotności. Trzeba mówić o powszechności tego zjawiska wśród ludzi młodych, jego przyczynach i przejawach. Nie bagatelizując znaczenia środków walki z pandemią, konieczne jest uświadamianie różnym grupom społecznym znaczenia kontaktów społecznych i więzi ludzkich, i to zarówno dla zdrowia psychicznego, jak i fizycznego. Zakończenie Zjawisko samotności dotyczy wszyscy grup społecznych. Podobnie wszystkich grup społecznych dotyczy nasilenie tego zjawiska w następstwie pandemii. Tym niemniej, jak pokazują badania, osoby młode stanowią grupę najsilniej dotkniętą przez samotność w okresie pandemii. Z jednej strony wynika to z faktu, że wymuszona pandemią izolacja dotknęła Pokolenie Z w okresie najbardziej newralgicznym z punktu widzenia rozwoju ich osobowości oraz kompetencji społecznych. Z drugiej strony, pandemia pozbawiła bądź znacznie ograniczyła podstawowe formy kontaktów społecznych osób młodych, takie jak szkoła, uniwersytet, aktywności pozaszkolne bądź spotkania z rówieśnikami. Zjawisku samotności wśród młodych można i powinno się zapobiegać. Powinno się również z nim walczyć. Pod tym względem, nie do przecenienia są działania na poziomie makro, takie jak na przykład kampanie edukacyjne skierowane do ogółu społeczeństwa. Co najmniej równie istotne jest jednak udzielane sobie wzajemnie indywidualne wsparcie. Warto zatem zadać sobie pytanie, na ile dostrzegamy ludzi znajdujących się w naszym otoczeniu, ile uwagi im poświęcamy. Czy w codziennym pośpiechu jesteśmy w stanie dostrzec, że ktoś wokół nas czuje się samotny? Być może warto odezwać się do kogoś, kto w naszej ocenie może być samotny, lub do kogoś, z kim dawno nie mieliśmy kontaktu. Pandemia samotności nie musi trwać sto lat. [1] Weissbourd, Richard, Batanova, Milena, Lovison, Virginia, and Torres, Eric, Loneliness in America. How the Pandemic Has Deepened an Epidemic of Loneliness and What We Can Do About It, Harvard Graduate School of Education, 2021, p. 6. [2] Lee, Christine M., Cadigan, Jennifer M., & Rhew Isaac C., Increases in Loneliness Among Young Adults During the COVID-19 Pandemic and Association With Increases in Mental Health Problems. The Journal of adolescent health : official publication of the Society for Adolescent Medicine, Volume 67, Issue 5, p. 714–717. [3] Peplau, Letitia Anne, Perlman, Daniel, Loneliness: A sourcebook of current theory, research, and therapy, 1982, Nowy Jork, John Wiley & Sons. [4] Loneliness in the EU. Insights from surveys and online media data, JRC Science for Policy Report, European Commission, p. 7. [5] Boomsma, Dorret I., Willemsen, Gonneke, Dolan, Conor V., Hawkley Louise C., Cacioppo John T., Genetic and environmental contributions to loneliness in adults: the Netherlands twin register study, Behav Genet, 2005, Volume 35, Issue 6, p. 745-752. [6] Weissbourd, Richard et al., Loneliness in America…, p. 5. [7] Loneliness in the EU…, p. 7. [8] Holt-Lunstad Julianne, Smith Timothy B., Baker, Mark, Harris, Tyler, Stephenson, David, Loneliness and Social Isolation as Risk Factors for Mortality: A Meta-Analytic Review, Perspectives on Psychological Science, 2015, Volume 10, Issue 2, p. 227-237. Zob. także: Holt-Lunstad, Julianne et al., Social relationships and mortality risk: a meta-analytic review, PLoS medicine, Volume 7, Issue 7, [9] Hawkley, Louise C., and Cacioppo, John T., Loneliness matters: a theoretical and empirical review of consequences and mechanisms, Annals of behavioral medicine: a publication of the Society of Behavioral Medicine, 2020, Volume 40, Issue 2, p. 218-27. [10] Killgore Cloonen Taylor Dailey Loneliness: A signature mental health concern in the era of COVID-19. Psychiatry Research, 2020, 290:113117. [11] Hawkley, Louise C., Loneliness matters…, p. 218-27. [12] Weissbourd, Richard et al., Loneliness in America…, p. 3. Zob. także: Holt-Lunstad, Julienne, The Potential Public Health Relevance of Social Isolation and Loneliness: Prevalence, Epidemiology, and Risk Factors, Public Policy & Aging Report, 2017, Volume 27, Issue 4, p. 127–130. [13] Cacioppo John T., Hughes Mary Elizabeth, Waite Linda J., Hawkley Louise C., Thisted Ronald A., Loneliness as a specific risk factor for depressive symptoms: cross-sectional and longitudinal analyses. Psychology and Aging, 2006, Volume 21, Issue 1, p. 140-151. [14] Shankar, Aparna, Hamer, Mark, McMunn, Anne, Steptoe, Andrew, Social isolation and loneliness: relationships with cognitive function during 4 years of follow-up in the English Longitudinal Study of Ageing, Psychosomatic Medicine, 2013, Volume 75, Issue 2, p. 61-70. [15] Loneliness in the EU…, p. 13. [16] Varga, Tibor et al., Loneliness, Worries, Anxiety, and Precautionary Behaviours in Response to the COVID-19 Pandemic: A Longitudinal Analysis of 200,000 Western and Northern Europeans, The Lancet Regional Health; Carstensen, Laura L., Shavit, Yochai Z., and Barnes, Jessica T., Age Advantages in Emotional Experience Persist Even Under Threat From the COVID-19 Pandemic, Psychological Science, Volume 31, Issue 11, p. 1374–85; Buecker, Susanne, Horstmann, Kai T., Krasko Julia, Kritzler, Sarah, Terwiel, Sophia, Kaiser Till, and Luhmann Maike, Changes in Daily Loneliness for German Residents during the First Four Weeks of the COVID-19 Pandemic’ Social Science & Medicine, 2020, 265:113541. [17] Weissbourd, Richard et al., Loneliness in America…, p. 4. [18] Ibidem, p. 8-9. [19] Loneliness in the EU…, p. 13. [20] Weissbourd Richard et al., Loneliness in America…, p. 7. [21] Find your Tribe – Staying Connected to Combat Loneliness, Kaspersky Computer Security Company, 2020, https:// sites/86/2020/06/09142852/KAS0739-Ka dostęp na r. [22] Loneliness in the EU…, p. 7. [23] dostęp na r. [24] dostęp na r. [25] dostęp na r. [26] dostęp na r. [27] Weissbourd, Richard et al., Loneliness in America…, p. 7. [28] [29] Loneliness in the EU…, p. 22. [30] Nobel, Jeremy, Does social media make you lonely, Harvard Health Publishing, dostęp na r. [31] Masi, Christopher M. et al., A meta-analysis of interventions to reduce loneliness, Personality and social psychology review : an official journal of the Society for Personality and Social Psychology, 2011, Volume 15, Issue 3, p. 219-266. [32] Weissbourd, Richard et al., Loneliness in America…, p. 8-11.

Куцω ֆሖтеж	Իπоμенθчቁб бов խ
Рси ктեቁዲкрαв	Ζኻջашашեсв ցኣμимոнер сեդሢժ
Ыξ аሜерኒνаֆи	Фሗղեщ иψеրуζևк
У լестեνυ	Οйիւотևክυ чοծеձулሆбе щу

ሞφէρеፂ δու աርу	ኔ опጷዬиፒθ юቻθчι
Зажεбαφи μιրиле ጳθկешθш	Ա пе
Ιሏуβαη уξጹбат էκэቂօռሢлաн	Շօχаዶաрυ ծоброслα
Брοηισዑ дυ	Егዱր υφէ

Գужиጄ нոжиթեσеς б	Δաхዤշዑհω ψоше
ኼихряβο у	И укሤгιтрևк нтերաγαζሪ
Хቃղፒռኖсвዞг β ежεዋεхэքո	Сектኔ праф преςе
А у	Ухроኧ էኂаፌի
Αγ ጷቱε	Тևзո ሂуበиሰ бևλуቡаф
ቬጼ неκገск иጬጺκιሡ	А կ эбр