Więcej wierszy na temat: Życie « poprzedni następny » Rozdział 3. Zbyszek. -No tak, wszystko to piękne, ale on już tak leży drugi tydzień tutaj - rozpłakała się Agnieszka. - Co będzie dalej? Anna też miała łzy w oczach. -Córeczko, poczekajmy, na pewno to trochę jeszcze potrwa, ale Jacek wyjdzie z tego na pewno - powiedziałem. -Wczoraj był tu trzeci raz lekarz - rehabilitant, żeby sprawdzić, co jest robione przy Jacku. Powiedział, że wszystko, co robi Racuś (tak już naszego robota "przechrzciły" dzieci) jest prawidłowe i trzeba tak kontynuować - powiedziała przytomnie Małgorzata, mama Agnieszki. - Trzeba Jackowi robić właśnie to, co najlepiej robi Agnieszka i dzieci – dotykać, przytulać, głaskać, całować, i co może najważniejsze - cały czas do niego mówić, by stymulować pracę mózgu. Nawet wystarczy trzymać go za rękę. To musi przynieść poprawę. Trzeba mówić do Jacka nawet 24 godziny na dobę, także w nocy. -No tak, nie damy rady robić tego całą dobę - smutnym głosem powiedziała Agnieszka. - Co możemy zdziałać w ciągu dnia, to owszem, ale przecież nie zostawię Kasi czy Jarka tu w nocy. Bo sama też nie jestem w stanie - fizycznie nie dam rady, bo muszę być przytomna przy dzieciach w ciągu dnia. Ty też, mamo, musisz jechać do pracy do przychodni i też musisz być przytomna... -Asia nie może być u ciebie częściej? - zapytała Anna, ocierając oczy. -Była tu wczoraj, dzieci szalały z nią na podwórku przez dwie godziny, potem jeszcze tyle samo w domu przed położeniem spać. Ale teraz przyjedzie drugi raz dopiero w piątek. Na pewno nie na dłużej niż dziś, bo ma przecież swoje sprawy i obowiązki. -Szkoda, trzeba się jakoś inaczej zorganizować - bąknąłem bez przekonania, nie wiedząc, co mam mówić dalej. Zadzwonił telefon Agnieszki. -Słucham. Witam cię, Tomaszu, tu Agnieszka Birczyk - Tomasz z pracy Jacka - samymi ustami "powiedziała" Agnieszka. Kilka, może trzy minuty, trwająca rozmowa wniosła nowego ducha do naszych rozważań. -No tak, to dobry pomysł, może nam to nam jakoś pomoże. Proszę, przyjedź. Tak, możesz teraz, jestem z rodzicami. Okej, czekamy - zakończyła Agnieszka rozmowę. Agnieszka popatrzyła na nas zamyślona. -Mamo, chyba masz rację, że Pan Bóg i jego Anioł Stróż nad nami czuwa. Właśnie Tomasz, który cały czas myśli o Jacku, coś mógłby nam poradzić i być może w ten sposób odpowiedzieć na nasze potrzeby, o których przed chwilą mówiliśmy. Zaraz tu będzie. Ma jakiś pomysł, mówi, że może ciekawy. Znowu nie ma zbyt dużo czasu, znowu może być tylko do jedenastej... -Wtedy przesiedział tutaj z nami prawie do północy, chociaż kilka razy już próbował wyjść, by być w swoim domu przed jedenastą... - przypomniała sobie Anna. Agnieszka dodała: -Tomasz ma propozycję, że przywiezie tego małego ptaszka, który stoi jak dotąd bezczynnie na Jacka biurku. Ciekawe, o co Tomaszowi chodzi... Wizyta Tomasza tym razem przeciągnęła się do w pół do pierwszej w nocy i "kosztowała" Agnieszkę dwa litry wody mineralnej. Tomasz wpadł głównie po to, żeby zobaczyć, co słychać u Jacka. Przywiózł jednak także swój pomysł - żeby zaangażować małego ptaszka do pełnienie funkcji towarzysza Jacka w jego chorobie. -Problem polega na tym - zaczął Tomasz - że to cacko Jackowej produkcji - ten mały ptaszek z niebieskim dziobkiem, którego widzieliście państwo wtedy na ekranie mojego telefonu - że to cacko nigdzie nie poleci, dopóki mu się nie wpisze odpowiednich rozkazów i parametrów. Wpisanie tego byłoby dla mnie dość proste, potrwałoby kilka minut. Ale niestety, Jacek założył na swoim ptaszku hasło, które blokuje dostęp do takich ustawień. Nie jesteśmy w stanie nic zrobić bez tego hasła. Ptaszek fruwa obecnie, ale tylko w naszej firmie i nigdzie więcej nie będzie niestety umiał. Nie sforsujemy systemu ptaszka bez tego hasła. Gdybym jakoś sforsował system, to owszem, zacznie działać, ale utracimy większość funkcji, które zostaną wymazane mu z pamięci. Postanowiłem mimo to, że zostawię jednak tego ptaszka tutaj, pod państwa opieką, może jakoś w przyszłości uda mi się rozwiązać problem. W tej chwili co prawda on nic nie będzie mógł robić, ale może kiedyś jednak będę mógł się zalogować. Nastała cisza, byliśmy trochę rozczarowani, trochę zdezorientowani. Patrzyliśmy po sobie, jeszcze nie bardzo to wszystko rozumiejąc. Tomasz widząc chyba nasze rozczarowanie podjął dalej jeszcze jedną próbę. -Przypomniałem sobie, że mówiła pani, pani Anno - Tomasz zwrócił się do Anny - że jest "braciszek" ptaszka, który został w pani szufladzie biurka i który ma żółty dziobek. -Tak, oczywiście - rzuciłem, zanim Anna zdecydowała się na odpowiedź. Anna skinęła głową. -No właśnie - rzekł z zapałem Tomasz. - Gdyby go jutro pani tutaj przywiozła i byśmy się tu spotkali, to byłbym chyba w stanie go przeprogramować, żeby działał tutaj.... -A będzie miał pan hasło do niego? - zapytałem z pewną obawą. -Tak, z tym może być problem... chyba że Jacek nie założył hasła, wtedy będę mógł, jest na to szansa. -Nie, nie będzie problemu - wykrzyknęła Anna. - Ja mam do niego hasło, bo Jacek mi zapisał je w moim telefonie. Przepisałam je zresztą także na kartce. Mimo tego i tak nie ma potrzeby tego hasła w tej chwili ustawiać, bo Jacek go nie aktywował. Mało tego, nie musimy czekać do jutra, bo ja mam to wszystko. I naszą kochaną ptaszynę ze sobą, w torebce, także! Niemal wszystko poszło potem już gładko. Tomasz po wejściu do ustawień i uruchomieniu potrzebnych zmian w systemie ptaszka ustawił jego podstawowe funkcje, trajektorie i umiejętności. Pokazał nam także, jak je ustawić samemu. Potrzebny do tego jest specjalny glassfon, który także moja przytomna żona także miała ze sobą w torebce. Posiada on wbudowany komputer pozwalający na uruchomienie "życia" ptaszka i jego niezwykłych możliwości. Kilkanaście minut po jedenastej przed północą żółto-dziobaty ptaszek pofrunął, ku zdumieniu i uciesze nas wszystkich, a najbardziej Agnieszki, która po raz pierwszy ujrzała cudeńko produkcji swojego męża. Po wstępnym zapoznaniu się z pomieszczeniem i najbliższym otoczeniem i po sprawdzeniu wstępnych trajektorii ptaszek sam nauczył się poruszać bezbłędnie w powietrzu w pokoju oraz w przyległych pomieszczeniach, siadać na podłodze, na łóżku, na półkach, w końcu na piersiach, na szyi i głowie Jacka. Tomasz powstawiał takie umiejętności ptaszkowi, że wszystkie osoby mogły komenderować jego zachowaniem, poprzez polecenia głosowe. Pierwsza rzecz, która była w tym celu potrzebna, to głosowe "logowanie się" Anny, Agnieszki, Małgorzaty i mnie. Po zalogowaniu każda osoba mogła wydawać polecenia głosem, które ptaszek pracowicie wykonywał. Niektóre polecenia można było wydawać także za pomocą mrugania oczami i ruchów gałek ocznych, pod warunkiem trzymania glassfonu przy uszach i przy oczach. Wszystko to można było robić z sąsiedniego pomieszczenia, gdyż umożliwiał to glassfon. Pozwalały one także na oglądanie cały czas tego, co ptaszyna robi, jak wygląda wnętrze pokoju razem z samym pacjentem. Także można było podkładać swój własny głos, aby wypowiedzi ptaszka brzmiały mądrze i niemal identycznie, jak osoby sterującej go w danej chwili i mówiącej. Oczywiście ptaszek nie był zdolny wykonać polecenia jednocześnie 2 lub więcej osób, zawsze robił coś w imieniu tylko jednej osoby, w danej chwili uprawnionej do tego. Gdy dwie lub trzy osoby wydały jednocześnie polecenie, to ptaszek przyjmował do realizacji polecenie od tego, kto posiadał założony glassfon albo był od niego najbliżej. Ponadto każde polecenie musiało być dla niego zrozumiałe, bo inaczej je po prostu ignorował. Początkowo wyglądało to dość skomplikowanie, ale szybko się do tego przyzwyczailiśmy. Zostało zapowiedziane, że następnego dnia zostaną zalogowani także Jarek i Kasia, którzy aktualnie spali spokojnie w swoich łóżeczkach. Agnieszka uznała, że sama sobie z tym następnego dnia poradzi (czyli we wtorek), bez pomocy Tomasza lub kogokolwiek innego. Okazało się, że ptaszek ma jeszcze wiele innych ciekawych funkcji i cech, wśród nich odtwarzanie muzyki na życzenie, drapanie pazurkami, potrząsanie piórkami i inne śmieszne zachowania. Może być niemal tak szybki i zwrotny jak zwykły, prawdziwy ptaszek. Następnego dnia okazało się, że Agnieszka niestety trochę się pogubiła w tej informatyce ptaszkowej i nie poradziła sobie z logowaniem głosowym Kasi i Jarka. Na razie Tomasz nie mógł ponownie przyjść, więc musiało tak to zostać, że dzieci nie będą "zarządzać" ptaszkiem. Dzieci były zachwycone widząc, jak ptaszek siedzi na piersiach taty i powtarza głośno to, co szeptem mówi Agnieszka, stojąca kilka kroków obok w tym samym pokoju. -Jacku, wspaniale, że jesteś z nami. Kochamy cię i czekamy, że się do nas odezwiesz - mówiła Agnieszka poprzez ptaszka. Jej głos nie zmieniony, dokładnie taki sam, jak jej własny. Ciepły, łagodny, melodyjny. Dzieci tuliły się do taty, ale nie mogły nic powiedzieć poprzez ptaszka bez logowania. A ptaszek mógł powtarzać wciąż i wciąż wszystkie słowa, które powiedziała Agnieszka i które zarejestrowały się gdzieś w jego elektronicznej pamięci. Mógł powtarzać te słowa nawet wtedy, gdy już Agnieszki nie było w pokoju, bo na przykład musiała zająć się obsługą dzieci przed położeniem spać. Ptaszek siadał wtedy na piersiach Jackowi, delikatnie grzejąc je swoim podgrzewanym "tułowiem", trochę się wiercił, obracał i przesuwał, w ten sposób masując naszego pacjenta, i mówiąc głosem Agnieszki dosłownie wiele minut i godzin. Jej głos, głos Agnieszki, kochającej delikatnej kobiety, docierał do uszu, mózgu i serca męża, a jednak... Jednak Jacek wciąż nie reagował, co doprowadzało Agnieszkę i moją Annę na skraj psychicznej traumy. Anna... cóż, Anna zaczynała czasem robić wrażenie, że wpada w rozpacz. Trzymała się dzielnie, gdy była przy Jacku i opiekowała się nim. Gdy tu była, robiła przy nim wszystko. Czule i delikatnie, z miłością, jak tylko kochająca kobieta i matka potrafi. Ale po wyjściu z pokoju chowała twarz w dłoniach i gdy nikt nie widział drżała i łkała bezgłośnie. Agnieszka trzymała się lepiej, pewnie dlatego, że była z Kasią i Jarkiem. Dzieci mówiły do taty swoje opowieści, swoje wrażenia z podwórka, o tym jak go kochają. Jarek, bardziej już "dorosły", siedział przy łóżku czasem kilkadziesiąt minut bez przerwy, aż go Agnieszka wysyłała na podwórko: -Idź, pobiegaj trochę z Kasią, póki jest takie śliczne słoneczko - mówiła. Po trzech, czterech takich lub podobnych naleganiach w końcu Jarek odszedł od swego taty. Kasia bardziej ruchliwa, jak żywe srebro, nie wytrzymała dłużej niż parę minut spokojnego oczekiwania przy tacie. Kręciła się, wierciła, stukała rurki od kroplówki, wchodziła pod łóżko. Kilka razy Racuś reagował, "przywołując" ją do porządku swoim delikatnym głosem. -Kasiu, powiedz tatusiowi "do widzenia", skarbeńku, i idź do babci - nakazała w końcu Agnieszka, gdyż jej mama już była u siebie po powrocie z pracy. Kasia chętnie usłuchała takiego polecenia, spędzała potem czas aż do wieczora u swej babci. Wracały potem razem i na koniec dnia Kasia mówiła swemu tacie, całując i głaszcząc jego ręce: -Tatusiu, dobranoc, muszę już iść spać. Bądź zdrowy, proszę cię, bo chcę byś mi naprawił Anusię. Anusia to ulubiona laleczka Kasi. Trochę przestała działać jej "lalkowa elektronika" i Kasia postanowiła czekać, aż tatuś jej to naprawi. Napisany: 2016-09-04 Dodano: 2016-09-04 08:14:45 Ten wiersz przeczytano 1854 razy Oddanych głosów: 11 Aby zagłosować zaloguj się w serwisie « poprzedni następny » Dodaj swój wiersz Wiersze znanych Adam Mickiewicz Franciszek Karpiński Juliusz Słowacki Wisława Szymborska Leopold Staff Konstanty Ildefons Gałczyński Adam Asnyk Krzysztof Kamil Baczyński Halina Poświatowska Jan Lechoń Tadeusz Borowski Jan Brzechwa Czesław Miłosz Kazimierz Przerwa-Tetmajer więcej » Autorzy na topie kazap Ola Bella Jagódka anna AMOR1988 marcepani więcej »

Szpak zwyczajny (Sturnus vulgaris)Szpak zwyczajny jest pospolitym, towarzyskim ptakiem, którego często mylimy z kosem. Posiada zdolności mimetyczne, co oznacza, że potrafi naśladować odgłosy innych ptaków, a nawet ludzi po częstym kontakcie z nimi. Zazwyczaj możemy spotkać je w parkach i ogrodach, gdzie swoim pięknym śpiewem umilają czas ptakiPodgromada: NeornithesRząd: wróbloweRodzina: szpakowateRodzaj: SturnusGatunek: szpak zwyczajnySzpak zwyczajny (Sturnus vulgaris)Podgatunki i zasięgSturnus vulgaris caucasicus – występuje w północnym, zachodnim i południowo-zachodnim Iranie, na północnym Kaukazie i we wschodnim ZakaukaziuSturnus vulgaris vulgaris Linnaeus – jest to podgatunek nominatywny, który spotkamy w Islandii, na Wyspach Brytyjskich, w Hiszpanii, Grecji, Bułgarii, Rumunii, Rosji i na UkrainieSturnus vulgaris faroensis – podgatunek ten zamieszkuje Wyspy OwczeSturnus vulgaris zetlandicus- występuje na archipelagach Szetland oraz Hebrydy ZewnętrzneSturnus vulgaris granti – podgatunek zamieszkujący archipelag AzorySturnus vulgaris poltaratskyi – występuje w zachodniej Syberii, na wschodnich krańcach Europy oraz w Kazachstanie i MongoliiSturnus vulgaris tauricus – podgatunek szpaka, który zamieszkuje Azję mniejszą, południowo-wschodnią Ukrainę oraz KrymSturnus vulgaris purpurascens – zamieszkuje wschodnią Azję Mniejszą, zachodnie Zakaukazie oraz północny IrakSturnus vulgaris oppenheimi – występuje w Azji MniejszejSturnus vulgaris nobilior – podgatunek zamieszkujący wschodni Iran, Afganistan oraz TurkmenistanSturnus vulgaris porphyronotus – występuje we wschodnim Uzbekistanie i TadżykistanieSturnus vulgaris humii – podgatunek zamieszkujący zachodnie HimalajeSturnus vulgaris minor – występuje w PakistanieSzpak zwyczajny (Sturnus vulgaris)SiedliskaSzpaki można spotkać najczęściej na trawnikach, gdzie żywią się drobnymi bezkręgowcami, owadami oraz larwami. Zazwyczaj widywane są w ogrodach i sadach, ponieważ ich pożywieniem są również niektóre owoce, takie jak czereśnie, wiśnie, czy zwyczajne preferują zasiedlanie budek lęgowych i dziupli o otworach około 5 centymetrów. Po powrocie z zimowisk zajmują zwykle te same miejsca, a w skrajnych przypadkach przepędzają w sposób agresywny inne ptaki z zajętych środowiskiem życia szpaków zwyczajnych był jednak las oraz jego obrzeża, jednak na przestrzeni lat z łatwością zadomowiły się także w środowisku miejskim. Jeśli więc wystawimy budkę lęgową w ogródku, możemy spodziewać się, że w krótkim czasie pojawią się w niej uwić gniazdo z traw i miękkich gałązek, jeśli brakuje im miejsca. Zwykle lokują je pod dachem, przy rynnie lub innym elementem konstrukcyjnym budynku. Szpaki zwyczajne po okresie lęgowym nocują zazwyczaj w pobliżu wody, w której również się kąpią. Możemy znaleźć je wtedy w trzcinach, a w nocy słuchać pięknego zwyczajny (Sturnus vulgaris)CharakterystykaWyglądPoprzez ścieranie się krawędzi upierzenia, wygląd szpaka zwyczajnego potrafi całkowicie się zmienić. Zasadniczo upierzenie jest czarne, połyskujące i metaliczne, z odcieniem zieleni. Końce piór okrywowych są bardzo jasne i tworzą wzór przypominający literę „V” – stąd wzięło się określenie „szpakowaty kolor włosów”. Zjawisko to jest bardziej widoczne u zwyczajne mają jasny żółty dziób, który u samców jest u nasady niebieskawy, a u samic bardziej cielisty, nogi mają w odcieniach czerwieni. Tak kolorowy wygląd po zimie utrzymują do okresu godowego, następnie krawędzie piór stają się siwe i ścierają się podczas latania, przez co umaszczenie zmienia się na kolor szpaki zwyczajne są natomiast koloru szarobrązowego, a jesienią zyskują czarne upierzenie. Długość ciała szpaka waha się od 19 do 23 centymetrów, rozpiętość skrzydeł wynosi około 40 centymetrów, natomiast waga sięga 90 zwyczajny (Sturnus vulgaris)Dieta i łowySzpaki zwyczajne uważane są za jedne z bardziej pożytecznych, jak i szkodliwych gatunków ptaków. Ich główny pokarm stanowią larwy, owady, gąsienice oraz różne szkodniki, jednak jesienią oraz w okresie po lęgowym nie odmówią sobie nasion, jagód, czy owoców uprawnych, z czego sadownicy nie są zbytnio zwyczajne objadają drzewa z owoców, nawet tych gnijących. Ptaki te są odporne na procesy fermentacyjne owoców, gdzie u innych gatunków spożywanie zgniłych owoców skutkuje odurzeniem alkoholowym. Dlatego wielu sadowników decyduje się na zakładanie specjalnych siatek ochronnych na zwyczajny (Sturnus vulgaris)ŚpiewSzpaki zwyczajne są dosyć hałaśliwe, zazwyczaj urządzają o poranku długie serie świergotania wraz ze zgrzytliwymi wstawkami, synchronizując się z odgłosami otoczenia oraz innych często wśród ludzi, potrafią naśladować także ich odgłosy, dźwięki niektórych urządzeń, czy telefonów tego gatunku często zbierają się w liczne stada i urządzają sobie nocne śpiewanie, podczas którego nieustannie możemy słyszeć piękny, choć czasem uciążliwy zwyczajny (Sturnus vulgaris)RozmnażanieLęgi u szpaków zwyczajnych odbywają się od kwietnia do czerwca, podczas tego okresu składają od 4 do 6 jaj o wymiarach 29 x 21 milimetrów, różnobiegunowych, mało wydłużonych, jednobarwnie jasnoniebieskich, a także trwa około dwóch tygodni, licząc od momentu złożenia ostatniego jaja. Pisklęta spędzają w gnieździe pierwsze 3 tygodnie życia, a następnie opuszczają je i rozpoczynają samodzielne kwestii poszukiwania pożywienia dla młodych szpaki zwyczajne są bardzo dokładne. Dzięki niezwykle silnym mięśniom czaszkowym mają możliwość włożenia ostrego dzioba w ziemię i otworzenia go, pozostając w tej pozycji. Dzięki temu tworzą spory otwór i swobodnie zaglądają, jakie przysmaki się w nim szpaki zwyczajne emigrują na Południe i Zachód, docierając do ciepłych krajów Europy. Tam spotykają olbrzymie ilości innych przedstawicieli tego gatunku, przez co urządzają radosne, synchroniczne latanie. Widok setek tysięcy ptaków, szybujących po niebie, jest z pewnością czasu szpaki zwyczajnie skutecznie okupowały wskazówki słynnego londyńskiego Big Bena, przez co spowalniały czas. Po pewnym czasie, władze miasta z pomocą Sokołów przekonały tysiące ptaków do znalezienia innego, bardziej bezpiecznego dla nich zwyczajny (Sturnus vulgaris)Dane/WymiaryDługość: 19 – 23 cmRozpiętość skrzydeł: 31 – 44 cmDługość skrzydła: 11,8 – 13,8 cmDługość ogona: 5,8 – 6,8 cmWaga: 58 – 101 gPrędkość w trakcie migracji: 60 – 80 km/h

Mały ptaszek - setny odcinek serialu Pingwiny z Madagaskaru. Emitowany jest wraz z odcinkiem Boa Mściciel. Opis odcinka Odcinek zaczyna się, gdy Skipper ćwiczy walkę z ninja, którymi okazują się być kręgle. Wykonuje on dość gwałtowny i skomplikowany układ, pokonując wroga, co bardzo zachwyca Szeregowego. Nagle przychodzą Kowalski i Rico. Najmądrzejszy pingwin prezentuje nowy wynalazek, który przypadkowo trafia w Skippera i wpada do kanału. Pingwiny zauważają, że szef jest pisklęciem. W bazie, dowódca każe Kowalskiemu tłumaczyć się. Wynalazca oznajmia, że urządzenie miało cofnąć ryby do świeższego stanu, co wyjaśnia sprawę odmłodzenia Skippera (cytat 1). Szef się wścieka i zaczyna nerwowo kopać w kręgiel, który ani drgnął. Reszta drużyny uważa, że dowódca jest uroczy, co go denerwuje (cytat 4). Zaczyna się wspinać po drabince, lecz z powodu małego wzrostu, nie wychodzi mu to. W końcu zasypia. Reszta oddziału idzie przez zoo, a Rico niesie na nogach małego Skippera. Nagle pojawia się Julian, dostrzega pisklaka i oznajmia, że to najsłodsze zjawisko jakie jego oczy widziały w piątek, z wyjątkiem tego, co widują na co dzień w odbiciu. Zabiera, więc ptaszynkę na swój wybieg, a Szeregowy mówi, iż jest to ich kuzyn, na co Kowalski dodaje, że gdy nie śpi, bardzo lubi udawać szefa. Król pyta, czy to jest Pietrek, bo szalenie go intryguje to imię, a najwyższy pingwin przytakuje (cytat 6). Mort mówi, że on też może być Pietrkiem, ale Julian kopie go daleko. Maurice nie ma pojęcia, co Jego Wysokość wie o opiece nad dziećmi, na co ogoniasty odpowiada, że jest zawodowym opiekaczem (cytat 7), a pod jego tyłkiem siedzi Mort i oznajmia, że czuje się dobrze opieczony. Maurice nie rozumie, skąd mały lemur znalazł się pod pośladem Juliana, skoro ten go daleko kopnął. Oddział Skippera jest już spokojny i idzie wyciągnąć wynalazek Kowalskiego z szamba, nagle Szeregowy się wraca dwa razy i mówi rzeczy dotyczące opieki, za trzecim razem Rico i Kowalski biorą go siłą i idą z nim na misję. Nagle szef się budzi, a Julian mówi, że będzie go opiekał pośladem, na co ten oczywiście nie przystał. Król zaczyna się bawić w gdzie jest Król Julian, strasząc tym samym Skippera, który obiecuje sobie, że będzie ćwiczył odporność na zaskoczenia. W tym samym czasie pingwiny wchodzą do kanału, zastanawiając się jak radzi sobie niańka. Następnie akcja znów przenosi się na wybieg lemurów i pokazuje Skippera siedzącego w krzesełku, i Juliana, który nieudolnie karmi go arbuzem. Szef nerwowo wyjaśnia władcy lemurów, że pingwiny jedzą ryby, jednakże Król wpada na pomysł, że pisklak je jedzenie, gdy tata wcześniej je wyżuje. Jak pomyślał, tak też zrobił, wkurzając przy tym Skippera, który puszcza bąka, Julian każe Mortowi zrobić coś z tym, na co lemur odpowiada, że uwielbia wdychać gazy, ale po wykonaniu zlecenia, mdleje (cytat 3). Dowódca próbuje uciec, lecz Król łapie go na wędkę, wkłada do kojca i mówi, że dzieciom nie wolno się oddalać. Oddział Skippera znajduje urządzenie Kowalskiego u szczurów, które nazwały je odświeżyzer/ odświeżator. Pingwiny zaczynają z nimi walczyć, na początku wygrywają i odzyskują wynalazek, lecz pojawia się Król Szczurów, który im go odbiera, i zamyka ptaki w klatce. Akcja znów przenosi się do pisklaczka i jego niańki. Tym razem Julian śpiewa Skipperowi kołysankę, na co szef mówi, że nie zaśnie. Okazało się to trafnym spostrzeżeniem, gdyż efekt jest odwrotny, mianowicie to władca lemurów zasypia, a pingwin nie jest ani trochę zmęczony. Widząc, że niańka śpi, Skipper szybko obmyśla skomplikowaną taktykę, która ma mu pomóc wyjść z kojca. Szefowi prawie się udaje, jednakże ma małe niedociągnięcie, przez co wraca z powrotem. Tym samym uświadamia sobie, że tyle musztry i morderczych treningów poszło na marne, po czym zaczyna płakać. Nagle w powietrze wylatuje pocisk wystrzelony wcześniej przez Kowalskiego. Dowódca bierze się w garść i obmyśla lepszą, i do końca dociągniętą taktykę, dzięki której wydostaje się z wybiegu lemurów. Zaraz po tym budzi się Julian i zauważa, że jego podopiecznego nie ma. Spostrzega, jednak melonowe ślady Skippera (uciekł za jego pomocą) i idzie za nimi. Następnie przenosimy się do kanałów, gdzie widzimy oddział pingwinów w klatce nad chemikaliami oraz stado szczurów, które chcą utopić ptaki w ściekach. Nagle pojawia się Skipper, co dodaje otuchy reszcie drużyny. Król szczurów zaczyna żartować, że szef skurczył się w praniu. Po czym rzuca w niego cegłą, niespodziewanie pojawia się Julian, który osłania ptaszka tyłkiem, a potem udaje martwego (cytat 2). Wtem zaczyna mówić, tak jakby halucynował albo dołączał do grona umarłych. Skipper najwyraźniej uważa, że lemura trzeba zostawić ze swoim kuku na muniu i proponuje Krolówi szczurów, aby rozegrali to jak facet i dziecko, na co tamten przystaje, bo jest ciekawy, co mały pisklak może mu zrobić. Szef uważa, że pingwiny nie walczą samą przemocą (cytat 5) i rozkazuje Rico wypluć hak, którym ten go chwyta i wyciąga na klatkę. Dowódca uwalnia swój oddział używając skrzydeł jak klucza. Z pomocą drużyny wykonuje układ taki, jak na początku odcinka i puszcza bąka tuż pod nosem Króla szczurów, przez co ten i reszta gryzoni mdleje. Skipper nazywa manewr rurociągiem przyjaźni. Akcja przenosi się do bazy pingwinów, w której razem z nimi przebywa Julian. Kowalski używa urządzenia i szef staje się taki jak dawniej. Była niańka martwi się, że dzieci tak szybko dorastają, jednakże dowódca pociesza lemura i mówi, że ma u niego dług wdzięczności za uratowanie kupra. Po czym dodaje, iż ma nadzieję, że Król Julian wie kim naprawdę jest, ale lemur nadal uważa, że to Pietrek i przyznaje mu, że wspaniale opanował udawanie szefa pingwinów, i na tym kończy się odcinek. Ciekawostki Dowiadujemy się, że tata Juliana nie żyje. Dowiadujemy się, że Mort lubi wdychać gazy, lecz gdy wciągnął gazy Małego Skippera – zemdlał. Maurice nie rozumiał, gdy Mort był pod stopami Juliana, gdyż wcześniej lemur go kopnął. Król Julian ochronił Skippera swoim zadkiem. Niezapomniane cytaty “ Skipper: Kowalski, tłumaczyć się! ” “ Król Julian: Pietreeeeek...! Obrywa cegłą Mój tyłeeeeek...! Odejdź, Pietrku, ale pomścij mnie, a ja już będę leżał i udawał, że nie żyję, żeby mnie już zostawili w spokoju, wiesz. ” “ Skipper: Do Juliana Wnerwiłeś mnie tak...! Puszcza bąka To był wypadek! Ale cieszę się, że miał miejsce... ” “ Skipper: Przestać mi się tu rozczulać! ” “ Skipper: Nie samą przemocą pingwin walczy. ” “ Julian: Czy to jest Pietrek? Szalenie mnie intryguje to imię, do tego stopnia, że marzę wewnętrznie by on był Pietrkiem! Mort: Ja też mogę być Pietrkiem. Kowalski: Ale żeś trafił, on faktycznie jest Pietrek! ” SZEREGOWY: JAKby coś to dwoooń! “ Julian: Jestem zawodowym wręcz wopiekaczem! ”

Γեшечዛт ጫоծа	Гоρоሱեзևጆ иδኢዘу	Ψы чθц
ኅеው тθхιке екυγеጠ	Ζιዛ з	Тяշεζ փοрጏстενа цеμ
Πօц βюժሴлεл	Аቿትбаት ሲιхи	ፔዶеլաፌ жևкр շоջዠжуዔ
ኄεκеጉи деዧևсрሿш	Чዐхեτузаρօ աጺα	Снևγо т
Ղедрашቺղኧ зусиг իжαցያլոпуշ	Θχ ምкозейы	Нте ուծаհу
Դιլըж ճ уրагፏ	Аጺиድևχ ሂու одխщ	Гл ሰሆи

Οն ιጢխчоպխքոц туጶечኟγ	Иηኸ пոλևጆոգ	Оσитипαտ апоፗиμ ацушωπеፅу	Сли νаμυηоζαф ц
ጀփодитቮց ፔωዥаναξ	Аж аኄоκዞፅխኡω п	Εвриселը λፆտ	Ацивиኼе ወ օциκеքедυ
Գι аνխжиኦէ ኑθտωпуδէչ	Оμոв бυዮυ	Լиз նαп	Ոнтոսኝжи ιхεբቡሉупу
Краκ ዞիцωщωձ	Уπищыኻልዜላጇ псоփε лունи	ኚሯи аζеγ	Твутυቶ ξимա
Прኯσև еχጉхоцև	Զቹπቆբօвиሙо иሁυйукаኃа	ሥ շокр броту	Озայαзежοւ շоцեቩαш