Większość chirurgów plastyków to mężczyźni. Na szczęście coraz więcej kobiet decyduje się na wybór takiej specjalizacji W Polsce i na świecie żyje kilkadziesiąt, a nawet kilkaset lekarek, mogących pochwalić się spektakularnymi osiągnięciami w tej dziedzinie Znam pacjentów, którzy po utracie dużej masy ciała, tak bardzo krępowali się nadmiarem skóry, że nie rozbierali się przed swoimi partnerami. Unikali plaż, basenów, czyli miejsc, gdzie byliby narażeni na ekspozycję nagiego ciała - mówi Dr Małgorzata Chomicka-Janda Chirurgia plastyczna to dziedzina zdominowana przez mężczyzn, a mimo to Pani udało się osiągnąć spektakularny sukces. Zdobyć uznanie nie tylko kolegów z branży, ale też, co najważniejsze, pacjentów. Jak Pani tego dokonała? Dr Małgorzata Chomicka-Janda: Rzeczywiście większość chirurgów plastyków to mężczyźni. Na szczęście coraz więcej kobiet decyduje się na wybór takiej specjalizacji i zaznacza w tej branży swoją obecność. W ISAPS-ie, czyli Międzynarodowym Towarzystwie Chirurgii Plastycznej, powstała organizacja, która stworzona jest tylko dla kobiet. Akceptacja w oczach kolegów to jedno, ale najważniejsze jest docenienie przez pacjentów. Niech nie wydaje się panu, że to przestarzałe myślenie, ale kobieta wciąż kojarzy się wielu z kimś, kto zajmuje się domem – gotuje, sprząta, dba o rodzinę. Co ona wie o chirurgii? (śmiech) Tymczasem w Polsce i na świecie żyje kilkadziesiąt, a nawet kilkaset lekarek, mogących pochwalić się spektakularnymi osiągnięciami w tej dziedzinie. I nie przeszkadza im to, że po pracy muszą zadbać o tzw. ognisko domowe. Choć to bardzo trudne, bo w tym zawodzie, nie da się zapomnieć o emocjach towarzyszących zabiegom, spotkaniom z pacjentami, na szczęście wielu z nas się udaje. Ludzie, z którymi na co dzień Pani pracuje, mówią, że imponuje im Pani podejściem do pacjenta i świetną organizacją pracy. Jakie cechy charakteru pomagają Pani wykonywać zawód chirurga plastycznego? Myślę, że poczucie misji i zaufanie, które ofiarowuję pacjentom. Moim najważniejszym zadaniem jest pomaganie im nie tylko w poprawie wyglądu, ale przede wszystkim komfortu życia. Wiele osób zgłasza się do mnie z problemami, z którymi boryka się od lat. Są wśród nich na przykład pacjentki z monstrualnymi piersiami wywołującymi bóle barków, kręgosłupa. Usunięcie 3-6 kg tkanek piersi pozwala im wrócić do uprawiania sportu lub choćby do przebiegnięcia 10 metrów, kiedy spieszą się na autobus. Znam pacjentów, którzy po utracie dużej masy ciała, tak bardzo krępowali się nadmiarem skóry, że nie rozbierali się przed swoimi partnerami. Unikali plaż, basenów, czyli miejsc, gdzie byliby narażeni na ekspozycję nagiego ciała. Chirurdzy często odmawiali im zabiegu usunięcia fałd, bo wiąże się on z poważnymi komplikacjami. Było mi ich żal, zwłaszcza, że wiem, jak długą i obarczoną wyrzeczeniami drogę przebyli, by schudnąć. Moim zdaniem jest pomóc im uzyskać wygląd, który w pełni by ich satysfakcjonował. Foto: Klinika Promedion Dr Małgorzata Chomicka-Janda na sali operacyjnej Zawsze była Pani taka silna i zdeterminowana? Z tą siłą i determinacją to bez przesady. Zawód chirurga narzuca pewne zachowania. Ważne jest, by starać się mieć wszystko pod kontrolą. Oczywiście wzorce w rodzinie czy w pierwszej pracy są bardzo ważne. Myślę, że największy wpływ miał na mnie mój ojciec, człowiek zasadniczy, wymagający, ale też kochający. Potrafił wysłuchać, doradzić, nie narzucając przy tym swojego zdania. Zwracał mi tylko uwagę na różne aspekty danej sprawy i pozwalał samemu podjąć decyzję. Drugą osobą, która wywarła na mnie duży wpływ, był i nadal jest pan profesor Jerzy Strużyna. Dzięki niemu uzyskałam II stopień specjalizacji z zakresu chirurgii plastycznej i doktorat z zakresu onkologii. Najważniejszą wartością dla niego jest ratowanie życia i pomoc osobom ciężko oparzonym. To dla mnie wielki autorytet – znakomity naukowiec i wspaniały człowiek. Pani ojciec też był lekarzem? W mojej rodzinie nie ma medycznych tradycji. W szkole chciałam być fizykiem jądrowym. To też jest raczej męski zawód. Rozwój fizyki zawsze mnie pasjonował i wtedy wydawało mi się, że jestem w stanie przysłużyć się nauce. Kilka miesięcy przed maturą, kiedy byłam na wakacjach z profesorem Kuśmierskim, ordynatorem Kliniki Chirurgii w Katowicach, podjęłam decyzję, że pójdę na studia medyczne i oczywiście zostanę chirurgiem. Jego opowieści, zwłaszcza te z sali operacyjnej, na tyle mnie zaciekawiły, że byłam już pewna, czym chcę się zająć. A myśli Pani czasem, jaki inny zawód mogłaby Pani wykonywać? Sądzę, że byłabym architektem, dekorowałabym wnętrza albo projektowała ogrody. Chirurgia plastyczna wymaga ode mnie podobnych umiejętności, które posiada architekt – tworzenia nowych kształtów, form, spełniania oczekiwań pacjentów. W obecnych czasach architekci mówią, że właściwie wszystko można zaprojektować, zmienić w budynku, w ogrodzie. Ograniczenia w chirurgii plastycznej sprawiają, że nie jestem w stanie poprawić każdego elementu ludzkiego ciała. Architektura daje większe możliwości kreowania rzeczywistości. Mówimy o kreowaniu, upiększaniu, może stąd opinia, że chirurg plastyczny to nie lekarz, który ratuje życie, tylko zaspokaja fanaberie bogatych? Chirurgia plastyczna to mój zawód, a nie misja. Poprawa wyglądu wiąże się z pewnymi ograniczeniami związanymi z tym, co odziedziczyliśmy po przodkach, jaki mamy styl życia i co jest dla nas najważniejsze. Dążenie do idealnie wymodelowanego ciała, do twarzy bez zmarszczek, po których trudno określić nasz wiek, to obecnie najczęściej promowany w mediach wizerunek medycyny estetycznej. Nikt jednak nie zastanawia się, ile pracy trzeba włożyć, by dobrze wyglądać. Jasne, najważniejsza jest osobowość danej osoby, jej poczucie humoru czy wartości, które pielęgnuje. Ale dobry wygląd wpływa w dużej mierze na to, jak się czujemy, na pewność siebie, a to w końcowym efekcie pomaga w życiu zawodowym i prywatnym. Nie wartościowałabym więc specjalizacji lekarzy – każdy odpowiada za coś innego. Czym różni się podejście do zabiegów medycyny estetycznej u kobiet i mężczyzn? Z jakimi reakcjami pacjentów się Pani spotyka? Mam coraz więcej pacjentów, mężczyzn. Czasami mężowie pacjentek po wykonaniu zabiegu u żony również zdają sobie sprawę, że mogę pomóc im spełnić ich głęboko skrywane marzenia. Zazwyczaj dotyczy to liposukcji „boczków” czy „brzuszka piwnego”. Widząc, jak ich żona lub partnerka pięknieje, dostrzegają mankamenty swojej urody. Wielu z nich chętniej zapisuje się na wizytę do kobiety chirurga, bo boi się oceny innego mężczyzny. W mojej obecności nie muszą udawać i mogą szczerze powiedzieć, jaki mają problem ze swoim wyglądem. Zdarza się, że odmawia Pani wykonania jakiegoś zabiegu? Oczywiście. Czasami zgłaszają się pacjenci hyperestetyczni, którzy nigdy nie będą zadowoleni ze swojego wyglądu. Wiem, że im nie jestem w stanie pomóc, to przypadek dla psychologa. Odmawiam również osobom, które nie mogą mieć wykonanych operacji ze względów zdrowotnych. W wielu przypadkach kieruje się je do innych specjalistów z zakresu hematologii, endokrynologii w celu leczenia choroby podstawowej, a następnie zwykle dopiero po kilku miesiącach kwalifikowane do zabiegu operacyjnego. Jaka była ta najbardziej szokująca prośba związana ze zmianą wizerunku, którą Pani usłyszała w swoim gabinecie? Wiele lat temu zgłosił się do mnie na konsultację pacjent, który miał dość wygórowane potrzeby. Po pierwsze chciał powiększyć oczy tak, by kąty zewnętrzne kończyły się, tak jak brwi, nad nimi. Po drugie, by dziurki od nosa miały wysokość tylko 5 mm. A po trzecie – by usta były tak duże, że warga górna miała mieć 8 mm, a dolna 2 cm. Ten zabieg nigdy się nie odbył. Często rozmawia Pani o problemach pacjentów? O tym, w jaki sposób defekty ich urody, wpływają na codzienne życie? Pacjentki chętnie zwierzają mi się ze swoich trosk. Czasami udaje mi się nie tylko pomóc im, ale również ich rodzinom. Kobiety, które wracają na kolejne operacje, często mówią, co się u nich zmieniło. Wielu pacjentów zna również moje problemy i po jakimś czasie pyta, jak sobie poradziłam z daną sytuacją. Na święta otrzymuję wiele kartek, SMS-ów z życzeniami, co jest bardzo miłe. Zdarza się Pani przenosić codzienne problemy do gabinetu? Częściej przenoszę problemy pacjentów do domu. (uśmiech) Wykonanie zabiegu nie kończy się z przewiezieniem pacjenta na salę pooperacyjną. Po operacji następuje ocena jej przebiegu. Sprawdzam, czy wszystko poszło po mojej myśli. Czy wystąpiły jakieś problemy? Czy mogą pojawić się powikłania? Lekarz analizuje, martwi się o wiele rzeczy, których nie można przewidzieć i niestety to zabiera ze sobą do domu. Na moim nocnym stoliku zawsze leży włączony telefon, bo może ktoś będzie potrzebował pomocy. Takich przypadków nie jest dużo: 1-2 podczas całego roku, ale niestety są i muszę być na nie przygotowana. Ma Pani jakiś sposób, by chociaż na chwilę się zresetować, odciąć od codziennych obowiązków? Tak jak mówiłam, właściwie jest to niemożliwe, bo towarzyszy mi silne poczucie odpowiedzialności. Ale staram się złapać równowagę podczas podróży. Razem z córką wyjeżdżamy na kilka dni lub tydzień do jakichś egzotycznych krajów. Tam obcujemy z różnymi kulturami, religiami. Obie bardzo to lubimy, chociaż Patrycja żartuje, że jesteśmy tam zazwyczaj we trójkę: ja, ona i mój telefon! Jest jeszcze haftowanie, które stało się Pani pasją… To Panią uspokaja? Trudno nazwać to pasją, bo ze względu na pracę zawodową nie mam zbyt wiele czasu na jej pielęgnowanie. Ale rzeczywiście bardzo lubię szydełkować i haftować. Potrafię zrobić makramę i gobelin, robię na szydełku i drutach. Haftuję wszystkimi ściegami. Zamierzam nauczyć się rzeźbienia w gipsie i już kupiłam dłutka. To dla mnie bardzo przyjemne. Ma Pani przepiękny ogród, w którym właśnie się spotykamy. To też Pani dzieło? Uwielbiam sadzenie nowych roślin, kwiatów. Ale ze względu na rozmiary mojego ogrodu koszenie trawy, opiekę nad roślinami pozostawiam fachowcom. Często w nim przebywam i kupuję do niego bardzo dużo sezonowych kwiatów. Co o Pani pracy mówią bliscy? Jak zwykle, że za dużo pracuję. Staram się dobrze zarządzać czasem. Jeśli jestem w klinice, chcę, by te godziny były w 100, a nawet 110 procentach dobrze wykorzystane. Po powrocie do domu, jeśli nie zakłóci tego żaden telefon, myślę o swoich przyjemnościach. Proszę się zatem przyznać, ile godzin dziennie poświęca Pani na pracę? Zazwyczaj operuję 4-5 dni w tygodniu. Poza tym jeden dzień poświęcam na badania kontrolne po operacjach. Zaczynam operacje o a pracę kończę około choć zdarza się, że jeszcze później. Czy doktor Chomicka, którą spotykamy w gabinecie, jest taką samą uśmiechniętą i pełną pozytywnej energii kobietą na co dzień? Zależy mi, by praca i życie prywatne stanowiło jedną całość. Sprawia mi przyjemność, gdy ludzie, których nie znam, zaczepiają mnie na ulicy, lub gdy przychodzą do mnie do gabinetu i mówią, że jestem taka sama jak w programach telewizyjnych. A ja… po prostu jestem sobą. O czym Pani marzy? Mam wiele marzeń. Chciałabym na przykład odwiedzić miasta starożytnych cywilizacji, które są ukryte w dżungli. A i jeszcze jedno, bardziej przyziemne… móc choć raz w poniedziałek wypić poranną kawę bez pośpiechu. Dr Małgorzata Chomicka-Janda Jest absolwentką Wydziału Lekarskiego Śląskiej Akademii Medycznej, członkiem Wojskowej Izby Lekarskiej oraz uczestnikiem licznych kursów i szkoleń zarówno w kraju jak i za granicą. Obecnie związana z warszawską Kliniką Promedion ( Dr Chomicka-Janda odbyła liczne staże zawodowe w wielu polskich i europejskich klinikach, między innymi na Oddziale Leczenia Oparzeń w Siemianowicach Śląskich, Klinice Onkologii w Szpitalu de la Salpetriere w Paryżu, Klinice Chirurgii Ręki w Breme. Specjalizuje się w wykonywaniu takich zabiegów jak: powiększanie piersi, redukcja piersi, podniesienie piersi, korekta powiek górnych, plastyka brzucha czy liposukcja.​